is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gordijnen weer waren opgehaald, scheen de tijd te vlieden in versnelde vlucht.

Het eind-examen, waartegen ze allemaal hadden opgezien als het groote, maar nog ver-af gebeuren, was begonnen. En het ging goed met Laurens. Er was nog geen dag geweest, dat hij niet met 'n tevreden, opgeruimd gezicht van het schriftelijk werk was thuis gekomen, 't Bracht terstond 'n zelfden blijen glans op de gezichten der anderen, die altijd ernstig van spanning werden, wanneer ze hem in de gang hoorden aankomen. Meesttijds zelfs liep Emmy vol belangstellende nieuwsgierigheid hem tegemoet.

„Hoe is 't geweest?" riep ze dan aan de kamerdeur.

„Niet slecht hoor. Ik mag tevreden zijn."

'n Zucht van verlichting ontsnapte gewoonlijk mama, en Herman Leyter kon met dankbaren trots z'n jongen bekijken.

Ze leefden toch wel allemaal echt met hem mee, die dagen van spanning, hadden égards voor hem, toonden 'n zorg, waaraan ze in 't gewone doen niet dachten; ze voelden zich nu weer, als bij het sterven van den grootvader, maar sterker, één gezin.

Doch doordat het aldoor goed bleef gaan met het examen, behoudens kleine ongelukjes zoo nu en dan, was van den uitslag het pikante, het angstige, het hart-benauwend-spannende vrijwel af, zelfs voor Laurens en toen hij dan ook thuis kwam met de mededeeling, dat hij geslaagd was, heerschte er wel veel en groote vreugde natuurlijk, werd hij gezoend en gefeliciteerd — mama had tranen in de oogen en ook Leyter was een beetje aangedaan — maar het verrukte, zegevierende gevoel, na zooveel martelende inspanning, was er niet. Het leek niet eens meer 'n gewichtige gebeurtenis, het was bijna van zelf sprekend, dat hij er gekomen was en alleen door te denken aan de ellende van 'n verloren jaar en het opnieuw moeten beginnen, wanneer hij nu gezakt was, kon Laurens komen tot 'n zuiverder waardeeren van z'n slagen.

Nochtans, in de nu aangebroken vacantie, één als hij nooit

had beleefd, zoo zonnig en zorgeloos, zoo onbeperkt vrij. was

z'n dankbaarheid, dat hij nu voor goed van de school-ellende verlost was, toch wel bizonder groot. Hij genoot van z'n