is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefde was, die haar tot haar huwelijk bracht. Maar dat verontrustte haar al heel weinig meer, ze dacht er eigenlijk niet diep over na. Ook zonder dolle verliefdheid kon je van elkaar houden en ze hield immers wel van Henri, natuurlijk, zeker... ze was van 'm gaan houën, nu ze hem beter had leeren kennen in d'r engagementstijd .. . Niet, dat ze, wat hun innerlijk leven betrof, zooveel nader tot elkander waren gekomen ... Henri hield niet van gefilosofeer ... 't maakte je niks wijzer vond hij — leef je leven en daarmee uit, was zijn heele filosofie — en misschien had hij wel gelijk... In bijna alle huwelijken leefden man en vrouw tenslotte toch naast elkaar, ieder had z'n eigen terrein en dat opgaan in elkander was maar boeken-fraaiigheid ... In ieder geval, Henri adoreerde haar ... ze zouden 't samen best weten te vinden .. . 't Was bijna te dwaas, zooals hij in alles haar zin deed, nu er van wonen buiten Schiedam niets komen kon voorloopig ... Over eenige jaren dan maar, ze bleef er op rekenen... Den Haag was haar ideaal en door de Tonnells en door de familie VanWeil — want het zou wel 'n engagement worden tusschen Jeanne en Hans van Weil, nicht Tub lijmde die twee wel aan elkaar — hadden ze daar allicht introductie in betere kringen. O, ze zou het leven weten te genieten... dat duffe gevegeteer van de Schiedamsche families, die brave degelijkheid, ze was er hart-grondig beu van. Ze had er nü al weinig voeling mee gehouden met die coterietjes, tot groote ergernis van mama, die nog al familieziek was, de verjaardagen van 'n heele ris nichten en neven in eere hield, maar, eenmaal getrouwd, zou dat nog minder worden ... ze zou haar eigen kennissen wel weten te kiezen ... Al die menschen a la Sisca Talink gingen over boord... Ze zou die goeie zielen 'ns laten zien wat eigenlijk leven was, nu ze, Goddank, zich flink zou kunnen roeren en geen rekening hoefde te houden met 'n tamelijk krenterigen papa, die altijd gedaan had, of-t-ie in de grootste geldzorgen zat en nu toch 'n fabriek kon bouwen... met hulp van Henri wel-is-waar, maar, zooals die haar verteld had, papa durfde er toch ook van zich zelf'n aardig kapitaaltje in te steken ... Nu bleek dan toch maar, dat dat beknibbelen niet zoo vreeselijk noodig was geweest en al dat gezeur over d'r