is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

prikkelden hem tot verzet. Een traan echter verduisterde zijn oog . . . hoe zou 't haar gaan en den kinderen, als de legerafdeeling, die hun beloofd was, eens niet kwam . . . want zij met hun vijftigen konden den vijand niet keeren. Een schot in de verte schrikte hem op uit zijn mijmering en verdreef de aarzeling uit zijn ziel.

„Mannen hebt ge 't gehoord", sprak hij bedaard, terwijl hij zich liet neervallen op den grond in het lange gras, dat hem en zijn manschappen bijna geheel verborg.

Helder schalden een paar trompetstooten over de stille velden en snel volgden de schoten der mausers elkaar op. Duidelijk hoorbaar werd het neerploffen van paarden, het steunen en vloeken hunner afgeworpen berijders. Fluisterend gaf mr. Roeselaere zijne bevelen: „Allen 't geweer gereed en zoo stil mogelijk blijven liggen!"

Ongeveer een kwartier duurde het gedruisch daarginds en toen het had opgehouden, rekten de mannen hunne halzen uit, al konden ze liggend onmogelijk iets ontwaren.

„Ik hoor voetstappen", zei hun aanvoerder eensklaps; zich oprichtend, het geweer tot schieten gereed in de handen, zag hij vijf van de zestien vooruitgezonden mannen aankomen met lansen gewapend.

„De anderen?"

„Liggen dood of zwaar gewond achter den berm", zeiden ze met schorre angststemmen.

„Is geen der Pruisen ontsnapt?"

Geen enkele!"

„Bravo, jongens! Maar ze zullen nog eens weerkomen; hier zullen we ze weerstand bieden, tot 't leger er is. Voeg jullie bij ons".

Zij kropen op handen en voeten tegen den heuvel op en vielen uitgeput neer tusschen hunne makkers, die vo! nieuwsgierigen angst begonnen te vragen.

Toen werd 't een bang wachten, dat zonder einde leek.