is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aldoor Paul met zijn bruine oogen en lange, zwarte haren, zijn zachte dweepstem.

Stil flikkerde een klein lichtje, haar slaapkamertje half in 't donker latend.

Als hij nu nog kwam, zou ze niets meer van hem zien, dan zijn oogen en witte handen. Maar ze zou hem tot zich trekken en hartelijk kussen en hij zou bij d'r blijven zitten,

heel lang hand in hand . . .

* *

*

Driemaal was Paul van Veulen van Heyen met een grooten bos witte chrvsantheems in zijn hand erg gejaagd voorbij 't huis geloopen waar Guly woonde. De gedachte, dat ze ziek was misschien, had hem voortgedreven van zijn kamer naar het huis, waar hij den moed niet had aan te bellen.

Hij kon 't niet van zich verkrijgen en inwendig boos over zijn lamheid, ging ie terug naar zijn kamer. Hij zou een brief schrijven en dien met de bloemen sturen. Maar als ze eens lang ziek bleef. Hij zou 't niet uithouden . . .

Eerst een brief schrijven en dan zou ie eenvoudig vertrekken uit de stad, naar zijne familie buiten, die 't immers nooit vreemd vond, als ie onverwachts kwam afzakken. Met bevende hand schreef hij aan zijn groot schrijfbureau in de zacht groen verlichte kamer.

't Kostte hem wel moeite te liegen tegen haar, dat ie wegens familiezaken weg moest. Een paar tranen liepen hem in de oogen, toen ie den brief cacheteerde. Hij belde even en beval ruiker en brief te bezorgen.

Vier dagen van groote onrust bracht hij door op het kasteel, waar zijn familie in oud-heerlijke hoogheid troonde. Slapen deed hij bijna niet en mokkend zat ie den heelen dag in de groote huisbibliotheek te werken.

Tweemaal per dag kwam de oude postbode met de brie-