is toegevoegd aan je favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een „stok" was en waar soms geheimzinnige dingen heetten te gebeuren.

Weken lang waren alle vensters donker bij avond en dan weer scheen er licht, zelfs uit 't kleinste dakvenster en vielen allerlei schaduwen van menschelijke wezens in de kamers waar te nemen. Hoeveel moeite de omwoners ook deden om iets te weten te komen, 't mislukte hun steeds.

De eenige persoon, die met den baron het kasteel bewoonde, toen zijn vader was weggedragen naar de grafkapel der heeren van Aldenghoir, was een kwaadaardige dienstbode, die brommend haar inkoopen kwam doen voor den heer bij de dorpswinkeliers, maar nooit één woord meer zei, dan noodig was en met vlugge passen naar 't kasteel terug ging, als zij haar boodschap had afgedaan. Den baron zagen ze weinig, soms maanden lang in 't geheel niet. In het dorp kwam hij nooit en op zijn gronden ontmoette hem maar zelden de een of andere pachter en dan deden ze beiden, of ze elkaar niet kenden. Thuis gekomen peinsde de baron over zijn ontmoeting; de boer vertelde met veelbeteekenenden blik, dat hij „den heer" gezien had, die in zijn ouderwetsche kleedij precies zijn vader zaliger geleek. Aan trouwen scheen Philip van Aldenghoir niet te denken en dat was hetgeen zijn onderdanen 't meest bevreemdde.

Volgens menschenheugenis waren de kasteelbewoners gehuwd geweest. Als er op 't kasteel getrouwd werd had het heele dorp . steeds feest gevierd, een groot boerenfeest, waarop de schutterij van 't dorp hulde kwam brengen aan den toekomstigen heer van Aldenghoir en zijn bruid, wien ze een bruidskoek aanboden, die volgens aloude zede met goud betaald werd. Philip wist dit alles zeer goed en dacht er wel eens over, eene vrouw te zoeken en op zijn kasteel te brengen, maar de gedachte, dat hij zijne leefwijze gehee,' zou moeten veranderen, schrikte hem terug, 't Meest echter vreesde hij den tegenstand der oude dienstbode, die hij