is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen de boer was heengegaan, de deur zachtjes dichttrekkend, en ze 't wegrijden van zijn wagen hoorden door 't rinkelen der paardenbellen. De tafel hadden ze in 't midden geschoven, ze verdween, haast onder de hooge gewelven, die de groote ruimte overhuifden.

„Laten we 't bewoonbaar maken", zei Peter plotseling met 'n glimlach.

Grietje zag hem angstig aan, maar toen haar blikken op de tafel vielen, waar de boer brood en spek zwijgend had neergelegd, stak ze de handen uit om de stoelen aan te schuiven. Met gretige vingers brachten ze de sneden brood naar den mond, terwijl 't kindje de kruimeltjes met zijn kleine handjes uit een kannetje vischte, waarin de vrouw wat melk had meegenomen. Dankbaar vouwden ze de handen, toen voldaanheid over hen was gekomen en bleven nog even zitten op de achteruitgeschoven stoelen, voordat ze opstonden. Luidruchtig hervatte Peter zijn werk, plaatste het bed tegen den achterwand, tilde de broodkast op haar plaats en begon toen spijkers in te hameren voor zijn schilderijen. De ongewoonheid van 't verblijf deed hem soms een stonde aarzelen, maar 't duurde slechts kort, want de dag begon te verduisteren. Grietje rolde inmiddels het kleed uit, dat ze onder de tafel schoof op den kouden vloer, plaatste de kopjes en borden in 't kastje, waarop ze de lamp en eenige vaasjes reeds had neergezet.

Vooral het kleed, waarop gedempt hun stappen klonken, als je van 't eene eind naar 't andere moest, gaf gezelligheid.

Grietje ontkwam het eerst aan de stemming van zwijgen, die hen beiden had aangegrepen.

„Zal ik de lamp opsteken?" vroeg ze, net als iederen avond bij 't vallen der duisternis.

Peter's blik staarde rond en een plotseling gevoel van medelijden kwam in hem op. Hij greep de vrouw om haar middel en hartelijke kussen klonken tusschen de hoog-kale