is toegevoegd aan uw favorieten.

Langs de wegen der beproeving

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't Is een schoone ziel, die naar God gaat", troostte hij Peter.

Plechtig werd Grietje begraven met d'r kind, dat denzelfden nacht bezweek en zeer velen volgden de baar. Diep medelijden voelden allen met hem.

Met z'n kleine jongske zou Peter voortaan alleen in den toren huizen.

Na de begrafenis gingen eenigen met hem naar huis. De burgemeester sprak hem over 'n andere woning, die hij te zijner beschikking stelde, de dokter wilde 't kind wel tot zich nemen.

Al die woorden gingen hem voorbij. Een starre strakheid maakte hem ontoegankelijk voor de vriendelijke woorden, die ze hem toespraken.

De moeder van Grietje kwam het recht op haar dochters kind opeischen. De hardheid van haar stem bracht Peter tot inzicht en hij stemde toe zonder haar aan te zien. 'n Wroegend gevoel doorknaagde hem en toen hij alleen bleef, balde hij z'n vuisten en sloeg tegen z'n verhitte voorhoofd. Eén gedachte hield hem slechts bezig . . . Haar portret had hij niet geschilderd. Dat was hem terstond in de gedachte gekomen, toen zij de oogen voor 't laatst naar hem richtte. Dat was een vurige wensch van haar geweest de vier jaren van hun huwelijk en hij had hem niet vervuld.

„Waarom toch niet?" vroeg 't in hem.

En een antwoord kon hij niet vinden. Ze was zoo goed voor hem geweest altijd, nooit was er een verwijt over hare lippen gekomen en toch had hij dat nooit willen doen. Die gedachte liet hem niet meer los, ze plaagde hem overdag en hield hem wakker, terwijl hij in 't bed te woelen lag en luisterde met saamgeperste lippen naar woorden, die niet gesproken werden. Nog eens werd hem 't aanbod gedaan van een andere woning, maar hij weigerde nu bot-