is toegevoegd aan uw favorieten.

Oude glossen en hun beteekenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

V.

Glossen-teksten.

Maar bij lange na niet allen kenden Latijn, en spraken « Latijn als water ». Zeer velen hadden hun moeilijkheden met die taal. 't Bleef toch altijd 'n vreemde, werd nooit geheel de eigene moedertaal. Schreef men zelf, men kon zijn tekst doorvlechten met eigenlandsch woord. Maar hoe de geheel vreemde taal te begrijpen? Wat was er te doen om daaraan te gemoet te komen, voor den meergevorderde, als voor den leerling; inzonderheid om 't te doen strekken « utile pueris » ?

Zooals nu leerlingen nog doen; — en ouderen vaak ook, in zoo 'n geval: zoo deed men vroeger.

Het verleden — 't is bekend — heldert op, als men « die gegenwart projektiert auf die vergangenheit >; mits men het « mutatis mutandis », in 't oog houdt.

Zoo gebeurde vroeger dan « tout, comme chez nous ». Bij 't lezen van vréemde teksten — zeg Latijn — schreef de een of ander het eigenlandsche woord er boven, of in den rand; in zijn geheel of gedeeltslijk.

Studeerenden deden 't; maar ook practici, kruidkundigen, rechtsgeleerden, regeerings- en stadsklerken, medici, en anderen, hadden vaak graag een woord toegelicht of uitgelegd; ook zij glosseerden de teksten.

Maar ruim verschot van handschriften was er niet : om hun schaarschheid waren zij kostbaar. Daarom diende vaak bij 't verduidelijken van wat men niet verstond, dezelfde exemplaren voor velen.