is toegevoegd aan uw favorieten.

Oude glossen en hun beteekenis

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

halbierungspunkt von links unten nach rechts oben ein feiner strich gezogen; wird es in einem zuge gemacht, so hangt das untere ende des striches mit den rechten ende des halbkreises zusaramen » (i).

Staan ze in de randen, dan « sind sie haufig, wie in den Frankfurter hs. der canones (Ahd. Gl. II, 144-149)

mit hakchen auf den text bezogen » (2).

* *

Las men nu meer als één schrijver, zoo had men op deze manier verschillende lijsten noodig; vaak met dezelfde of synonieme woorden. Evenals nu, woordenlijsten op Tacitus, of Ovidius, of Homerus, en anderen meer.

Men nam deze noodzakelijkheid weg, als de glossaarbewerker meer als één tekst of meer als één schrijver onder handen nam, en het bijeengezochte naar het alphabet vermengde.

Daardoor werd een te maken woordenlijst nog bruikbaarder, als min of meer een Woordenboek.

't Spreekt, men vond 't zelfde woord in verschillende tekst vaker als eens; soms met meer als één beteekenis. En zoo gebeurde 't dat men 't woord dan tweemaal opnam. Verwonderlijk is 't dus niet in 't Glossarium Bernense te vinden :

crapula « over sat en verder crapula « over at ».

Ook 't Latijnsche woord ' coïre ' komt tweemaal voor; er staat toch :

(t) K. MiiLLENHOFF und W. Scherer, Denkmaler deutscher Poesie und Prosa aus dern VIII-XII Jahrhundert. — (Dritte Ausgabe von 3£. Steinmeyer, Berlin, 1892) Bd. II S. 338.

(2) Piper, Die Sprache und Lilteratur Deutschlands (1880), S. 35.