Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mede nog met ontwijfelbare zekerheid kan worden aangewezen, althans in den gewijzigden vorm van zyn proef. In plaats n. 1. van het gas aan te steken, wordt het geleid door een plaatselijk gloeiende glazen buis; de scheiding van arsenicum eu waterstof heeft hier eveneens plaats als in de vlam van zoo even. De zuurstof der lucht is echter buitengesloten, zoodat de waterstof als gas ontwijkt en het arsenicum onverbonden en nu geheel, zich voorbij het verhitte gedeelte van de buis als een zwarte spiegelende ring afzet. Dat deze werkelijk uit arsenicum bestaat, kan gemakkelijk door verschillende scheikundige herkenmiddelen nader worden vastgesteld.

Toch was het bezwaar, de aanwezigheid van organische stoffen, nog alles behalve overwonnen. De vaste of dikvloeibare vorm van lichaamsdeelen of spijzen waarin het vergift moest worden opgespoord, was een belemmering, die maar al te vaak tot hinderlijke, soms onoverkomelijke stoornis aanleiding gaf.

Het vraagstuk, dat de scheikundigen hier in de eerste plaats moesten oplossen, was de organische stof onschadelijk te maken, zonder iets van een mogelijk aanwezig vergift te verliezen.

Het doorvoeren van chloor was door den Franschen scheikundige Orfila, beroemd om zijn kennis der vergiften, beproefd , oorspronkelijk met het doel om donker gekleurde stoffen te bleeken. Het doel, de stoornis der organische stoffen weg te nemen, werd hiermede echter niet bereikt.

Rapp sloeg een anderen weg in; hij bevochtigde de stoffen met potasch, droogde en verbrandde ze vervolgens. Behalve, dat ook door deze bewerkingen het doel niet voldoende werd bereikt, hadden zij het nadeel, dat enkele vergiften met name arsenicumen kwik-verbindingen, door vervluchtiging bij de verbranding grootendeels of geheel voor het onderzoek verloren gingen.

Toch was de ruwe proef van Rapp een stap in de goede

Sluiten