Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Administratieve rekening.

11°. Dit geschrift wordt door den eischer gedoopt als: „de rekening-courant van gedaagden als Syndicaat Directie „Koelit", gelijk zij die in het Grootboek 1901 van „Koelit" hebben doen inschrijven".

Hier stijgt waarlijk de verwarring ten top.

Om met de laatste bewering te beginnen: de gedaagden zouden een rekeningcourant hebben doen inschrijven. Maar de gedaagden, de particulieren Brummer, hadden niet de beschikking over de boeken der maatschappij. Moet men dan nog de waarheid gaan betoogen van de elementaire stelling, dat, krachtens de statuten van Koelit, in verband met de wet, de boeken gehouden werden op last van de directeuren, die de vennootschap bestuurden en vertegenwoordigden? Dat dus elke post, elke rekening, in de boeken voorkomende, een wilsuiting, een verklaring van de maatschappij is? De ondergeteekende zal verder over de zonderlinge bewering van den eischer geen woord verspillen.

Haast van hetzelfde gehalte is des eischers uiting, dat de rekening Syndicaat Directie «Koelit" een rekening-courant is. Het lijkt er niet naar. De zaak is eenvoudig deze dat de maatschappij onder het hoofd „Syndicaat Directie Koelit" heeft opgesteld eene zoogenaamde administratieve rekening, welke een overzicht verschaft van de resultaten der operatie, die zij per hare Directie verricht heeft. Natuurlijk had men veel eenvoudiger kunnen handelen. Men had gladweg in het kasboek onder de ontvangsten een post kunnen opnemen voor gelden, binnen gekomen wegens verkochte obligatiën en voorts degenen, die niet of slechts ten deele betaalden wat zij aan obligatiën genomen hadden, een rekening op naam kunnen geven, of wel, die personen onmiddellijk onder het hoofd „Diverse debiteuren" kunnen plaatsen. Men had dan gehandeld als de particulier die huizen bezit en in zijn kasboek opneemt de ontvangen huren. Maar als diezelfde particulier, bij een eenigszins omvangrijk bezit aan perceelen, zich een goed inzicht wil verschaffen in al wat op zijn huizen betrekking heeft, vervaardigt hij een afzonderlijke rekening, waarin het financieele mouvement wordt opgeteekend. Hij beschouwt dan het verhuren van huizen als een afzonderlijke „zaak", tegenover welke hij alleen optreedt als het z.g. verantwoordelijke hoofd. In de aldus opgezette administratie treedt niet hij als eigenaar van de huizen op, maar wel de zaak, de onderneming. Op dezelfde wijze handelen vennootschappen en gemeenten, en Koelit deed niet anders dan hare zusteren plegen te doen. Van het kortstondig uitgeoefende bedrijf — het plaatsen van obligatiën die zij formeel zelf genomen had — stelde zij een rekening op, onder den naam: Syndicaat-Directie „Koelit". Zij kwam dus uit een administratief oogpunt als bloot verantwoordelijk hoofd tegenover dat bedrijf te staan. Aan het bedrijf werden 300 obligatiën toevertrouwd en deswege werd het belast, omdat het die te verantwoorden had. Op den creditkant werd de verantwoording gebracht en zoo kreeg men een beeld van den loop der operatie. Dat hier geen sprake is van een rekening-courant, behoeft nu wel geen betoog meer.

12°.—19°. De onder deze nummers overgelegde uittreksels uit het journaal van Koelit worden voor kopie en inhoud als juist erkend. De bewering dat de gedaagden (d. w. z. de particulieren Brummer) de daarin vervatte posten hebben doen inschrijven, kan men verder met stilzwijgen voorbijgaan.

Considerans 9.

De eischer speelt een spel schaak met zichzelf: hij kan dus, naar hartelust,

Sluiten