Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gedurende deze drie maanden dat ik patiënt onder behandeling heb is de toestand veranderd. Zij klaagt nu ook over tintelingen en krachteloosheid der linkerhand. De rechterhand en -arm is steeds ijskoud, de duim, wijsvinger en middelvinger van de rechterhand zijn dikwijls dood. Het objectieve onderzoek geeft hetzelfde resultaat als in November; alleen de rechterpols is niet meer te voelen. Laat men haar de licht roode vingers der rechterhand krachtig buigen dan ziet u dat deze geheel wit worden en dat het zeer langen tijd duurt eer zij zich rood kleuren.

Bij deze patiënt kan men dus het verschijnsel dat door Weiss regionaire rubor genoemd is heel fraai demonstreeren. Ik aarzel dan ook niet, het lijden van deze patiënt te rangschikken onder het ziektebeeld, waaraan Raynaud zijn naam gegeven heeft.

In meer dan een opzicht is deze patiënt belangrijk. Raynaud toch verklaarde het ontstaan van gangraen door de locale ischaemie, of door aanwezigheid van een overmaat van veneus bloed. Hiertegen kwam Weiss op. Hij kon zich beroepen op een geval door Lamotte waargenomen: bij een billardmarqueur, wiens arm 14 dagen lang wit, dood, koud en zonder klopping in de arteries geweest is, kwam het niet tot gangraen. Ook ons geval, waar de art. radialis reeds sinds weken niet meer klopt, pleit er voor dat de ischaemie geen voldoende verklaring geeft. Een andere vraag, die zich bij de ziekte van Raynaud voordoet en waarover de meeningen verdeeld zijn is of de endarteriitis de oorzaak is van de neuritis of omgekeerd de neuritis de oorzaak van de endarteriitis.

Ons geval waarin de neuritis, zich documenteerde door atropine en paraesthesien lang voordat het tot vasomotorische stoornissen kwam, lijkt mij toe de meening door Bervoets verdedigd in zijn dissertatie „over spontaan gangreen en over de van zenuwlijden afhankelijke veranderingen in de wanden der bloedvaten" te steunen.

Sluiten