Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geboorte, en Mijne liefde is daaraan vooraf gegaan. Het blijkt dus, dat het volk door Mij bemind werd, eer zij nog in het licht waren getreden ; want Egypte was als een graf, waarin geen vonkje leven was, en het ongelukkige volk bevond zich daar in een' toestand, erger dan duizend dooden. Door nu

!T ™lk,.uii ®£yPte te ''«epen, heb Ik genoegzaam getoond, dat Mijne liefde vrij en om niet was, eer zij nog waren gebo1 endaarom was het volk minder te verontschuldigen, toen zij God zulk een onwaardige vergelding boden voor Zijne liefde, daar Hij hun te voren Zijne vrije gunst had betoond. Nu verstaan wij de bedoeling van den profeet.

Maar hier ontstaat nu eene inoeielijkheid, want Mattheus verklaart in het 2<ie hoofdstuk van Zijn Evangelie deze schriftuurplaats toepasselijk op Christus. Zij, die minder geoefend zijn in de schrift, hebben dan ook onbeschroomd deze plaats op Christus toegepast, maar het context is hiermede in strijd.

n zoo is het gebeurd, dat neuswijze spotters gepoogd hebben geheel den Godsdienst van Christus aan te vallen, alsof de Evangelist de verklaring van den profeet verkeerdelijk had toegepast. Diegenen geven een gepaster antwoord, die zeggen, dat in dit geval slechts sprake is van eene vergelijking: zooals wanneer ergens anders eene plaats uit Jereuiia wordt aangehaald, als de wreedheid van Herodes vermeld wordt, die te^en alle kinderkens beneden de twee jaar in zijn rijksgebied heeft gewoed : Rachel weent over hare kinderen, zij weigert zich te laten troosten", (Jeremia 31 : 15). De Evangelist ze°-t, dat deze profetie vervuld werd, (Matth. 2 : 18). Maar het is°zeker, dat Jeremia iets anders vermeldt; doch niets belet, dat het daar vermelde ook van toepassing is op hetgeen door Mattheus verhaald wordt. Aldus verstaan zij deze plaats. Ik geloof echter, dat Mattheus dieper en nauwkeuriger het raadsbesluit Gods heeft overwogen, waardoor Christus naar Egypte werd gevoerd, en later naar Judea teruggebracht werd. In de eerste Plaats^ moet men wèl in gedachten houden, dat Christus niet van Zijne Kerk kan worden gescheiden, gelijk het lichaam verminkt, en onvolkomen is, als het hoofd ontbreekt. Hetgeen dus vroeger aan de Kerk gebeurde, moet ten laatste vervuld worden door het Hoofd. Dat is ééne zaak. En dan valt er ook met aan te twijfelen, of God heeft in Zijne wondervolle voorzienigheid bedoeld en beschikt, dat Zijn Zoon uit E°ypte zou komen, ten einde een Verlosser te zijn der geloovigen; en aldus toont Hij, dat eene wezenlijke en ware en volkomene verlossing eindelijk was teweeggebracht, toen de beloofde Verlosser verschenen is. Het was dus de volle geboorte der Kerk, toen Christus uit Egypte kwam om Zijne kerk te verlossen!

200 18 dan naar mijne meening de uitlegging te flauw en

Sluiten