Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deel valt, dat wij door tyrannen cnmenschelijk behandeld worden (wat bijna altoos de Kerk ten deel valt) hebben wij, dezen troost, dat God, nadat onze verdraagzaamheid genoeg beproefd is door het kruis, schoon wij door Zijn wil zoo worden vernederd, eveneens als rechter zal zitten, om onze vijanden de rechtmatige vergelding te geven voor hun woeden, op dit oogenblik. Thans mogen zij in brooddronkenheid en blijdschap opspringen, straks zal in de uitkomst blijken, dat onze ellende gezegend is, maar hunne overwinningskreten rampzalig zijn, wijl zij God, die zich over ons bekommert, tot vijand hebben. Doch laten wij ons herinneren, dat wij aan Gods toorn plaats moeten geven, gelijk Paulus ons vermaant, opdat wij niet vlicgenssnel wraak gaan eischen. Laten wij ons ook herinneren, dat wij de hoop plaats moeten geven, opdat zij ons ondersteune als wij onder den last van het kwaad gebogen gaan en zuchten. Een volk oordeelen beteckent hetzelfde als voor het gericht dagen, opdat God zich openlijk als rechter vertoone, nadat Hij zich langen tijd heeft stil gehouden.

15. En gij zult in vrede tot Uwe vaderen verzameld worden. Tot hiertoe heeft de Heere in Zijn gesprek met Zijnen knecht Abram gelet op Zijne nakomelingen, opdat allen gemeenschappelijk in dezen troost zouden deelen. Thans richt Hij Zijne rede tot hem alleen, omdat hij een bijzondere bevestiging noodig had. Dit is echter het middel, om zijne droefheid te lenigen, dat hij zou sterven in vrede, nadat hij tot den hoogsten ouderdom zou geklommen zijn.

De verklaring van sommigen, die denken aan eenen onbloedigen dood, zoodat hij niet zou getroffen worden door ecne gewelddadige hand of aan eenen gemakkclijken dood, zoodat de levensgeesten van zelfs natuurlijkerwijze zouden afnemen, en het leven zonder cenig smartgevoel als ecne rijpe vrucht afvalt, is m. i. ongegrond. Mozes toch wilde zeggen, dat Abrams ouderdom niet alleen langdurig zou zijn, maar ook zacht en dat een aangenaam en vredig sterven daaraan zou beantwoorden. De zin is dus, dat Abram, hoewel hij zijn geheele leven het bezit des lands zou moeten missen, toch geen gebrek zou hebben aan rust en vreugde, zoodat hij na zijn leven gelukkig te hebben voleind, in vrede tot zijne vaderen zou verzameld worden. Trouwens het is inzonderheid de dood, die onderscheid maakt tusschen boozen en kinderen Gods, al is in dit leven hun lot bijna het-

Sluiten