Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trompetten die de overwinnende partij vaak aan de burgerij in den dop uitdeelt,' om maar veel rumoer te maken ter ,,jollificatie." En toen hij man werd streed hij zelf mede in de eerste gelederen. Vanaf het jaar 1867 toen hij zijne eerste politieke rede hield op de sloep van Mic'nael Bitzer's huis te New Berlin tot aan de jongste campagne waarin hij als eandidaat rondging, heeft hij letterlijk duizende toespraken gehouden. En men houdt hem in dit opzicht voor een van de grootste ,,campaigners" die in de laatste helft onzer eeuw rondtrokken.

De voornaamste eigenschappen die een werkelijk grooten „stump" spreker of „campaigner" maken zijn eenvoudigheid, eene heldere en sterke stem, eene aantrekkelijke persoonlijkheid, een recht af recht aan op het doel afgaan en zoovele kracht van overtuiging en lichamelijke energie dat men zijne argumenten kan afzenden als het kanon zijne projectielen—met stuwkracht er achter. Alle deze eigenschappen nu bezat McKinley. 't Is waar, hij kon niet zoo breed uitwijden en zijne gezegden met beelden ophelderen als Garfield. Hij was niet zoo magnetisch en opborrelend in't spreken als Blaine. Veel minder kon hij evenals Lincoln boeiende anecdoten bij het dozijn, verhalen. Neen—hij vertelde schier geene enkele „story." Regels uit beroemde dichters haalde hij niet aan. Jacht op prachtige uitdrukkingen, en knaleffect makende gezegden, maakte hij niet. Evenmin trachtte hij de menigte aan zijne zijde te krijgen door den tegenstander in bespottelijk daglicht te stellen. Van iets dergelijks treffen we niets aan. Hij was de verpersoonlijkte ernst als 't ware, ook in zijne toespraken. Hij begon altijd met het doel om zijne toehoorders licht te doen

Sluiten