Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

cent bedroegen. Ook deelden we mede dat er aan die wet zekere provisies verbonden waren—,,Reciprocity" en ,,Fair Trade Measures." In hun platform van 1892 hadden de Democraten zich verklaard tegen deze wet en tegen Protectie als „een roof gepleegd aan de groote meerderheid van het Amerikaansche volk, ten bate van enkelen." Zij eischten een tarief alleen voor „revenue,"—bestrijding der regeeringsonkosten. Toen hunne partij nu de zege wegdroeg moest zij natuurlijk deze zaak onder handen nemen. Na lange discussie en het aanhechten van niet minder dan 600 amendementen of toevoegsels wrerd er ten slotte eene nieuwe wet aangenomen die het Wilson-Gorman tarief werd genoemd. (1894.) Dit nieuwe tarief verminderde de inkomende rechten omtrent elf percent, zoodat thans het gemiddelde bedrag er van 37 percent bedroeg. Enkele onbewerkte materialen, waaronder vooral de wol, werden vrij toegelaten. President Cleveland weigerde deze wet le onderteekenen zoodat zij onder zijne afkeuring (veto) henen, van kracht werd. Velen met hem waren ontevreden over dezen maatregel. En van beide partijen werd verwacht dat zij deze tarief zaak zouden behandelen op hunne toekomstige Nationale conventies.

De tweede zaak waarover druk gesproken werd in de enkele jaren vóór 1896, was de geldkwestie—het vraagstuk welke standaard van het muntwezen zou worden aangenomen.

Over de „Bland-Allison Silver Act" in 1878 aangenomen, spraken we reeds vroeger. We deelden mede hoe die wet een bemiddelende maatregel was die de maandelijksche aanmunting van $2,000,000 tot $4,000,000 in standaard zilver

Sluiten