Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leiders daarvan. hen mededinger waarmede dus te rekenen was!

Geruimen tijd was men bezig met deze nominatietoespraken. Niemand repte nog van den man wiens naam men vooral verwachtte op deze Conventie te hooren—William McKinley.

Maar zie -daar kwam de beurt aan de afgevaardigden van Ohio. Senateur Joseph B. Foraker betrad de tribune. Oorverdoovend geraas ontstond nu. Geroep, geschreeuw, gefluit, handgeklap en voetengestamp, alles samen vormde een geraas dat hooren en zien den menschen verging. Eindelijk echter kwam er stilte. Foraker opende den mond en eene schoone rede werd door hem uitgesproken—eene rede die we der moeite waard achten hier weer te geven. Aldus sprak Foraker:

,,Mijnheer de Voorzitter en Heeren der Conventie. Het zou uiterst moeilijk zijn, indien niet geheel onmogelijk, om de onaangename ervaringen der laatste vier jaren, grooter voor te stellen dan zij zijn. Het groote geheel van de menigte van slechte gevolgen van eene Democratische Nationale Administratie mag worden opgesomd als éen ontzaglijke ramp. Het is echter een ramp geweest met minstens éen karaktertrek die het eenigszins vergoedt—de ramp is billijk geweest, dat is, niemand is aan dezelve ontkomen. Hij is gelijkelijk gevallen op alle deelen van ons land, en alle klassen van ons volk, Republikeinen en Democraten, rijken en armen, hoogen en lagen hebben allen gelijkelijk geleden. Ledigheid en haar gevolg: armoede en ellende zijn het loon geworden van den arbeid. Druk en faillissement hebben onze nering overvallen, ingekrompene waarde heeft vermogens verkwist, te korten in de inkomsten hebben de regeering verarmd, hebben uitgiften van landsschuldbewij-

Sluiten