Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wood, later gouverneur van Cuba, en Theodore Roosevelt. El Canev bezorgde hun lauweren. Spanje verloor die eerste twee Juli dagen veel, zeer veel mannen aan dnoden, gekwetsten en gevangenen.

Toen gebeurde er iels waarnaar vooral Sampson en Schley zeer verlangend hadden uitgezien. Cervera kreeghet te benauwd in hel bestormde Santiago. Daar blijven kon hij niet, mocht hij niet, wilde hij niet, tenzij hij zichzelf met schande wilde overladen. Gelijk een hert, door honden fel benauwd en in een hoek gedrongen somtijds plotseling zich omkeert en zijne vervolgers tegemoet ijlt met de hope dat het zoo misschien nog zou ontsnappen al is het duizend kansen tegen een, zoo deed Cervera nu. Aan den morgen van 3 Juli, om half tien stoomde de admiraal plotseling met zijn eskader de haven uit. Arme, hoewel dappere Cervera! Nauwelijks was hij buitengaats of van Schley's vlaggeschip Brooklyn ging de kreet op: , ,De Spanjaarden komen uit de haven!" Toen begonnen beide zijden te vuren. Beide zoo snel als ze konden om elkander te vernielen. Yreeselijk werd er geschoten. Het einde was vooraf te bepalen. De Spaansche admiraal met zijne zes schepen had luttele kans in een slag met tene machtige vloot van elf schepen, waaronder vier eerste klasse kruisers. Daarenboven, zooals later bleek, waren zijne oorlogsbodems zeer gebrekkig uitgerust door dieverij van Spaansche grooten en aannemers. Binnen drie uren tijds was heel de vijandelijke vloot een aantal brandende, hulpelooze wrakken, vele Spanjaarden lagen op den bodem der zee en Cervera zelf was een krijgsgevangene aan boord van het vlaggeschip van Schley, die juist toen het bevel voerde. Ten tijde van den strijd toch was

Sluiten