Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heer Milburn, president der txpositie: recni» ae neer \_ortelyou. McKinley's geheimschrijver. Tegenover hem een geheim politieagent, 't Volk zou een der. hoofdingangen binnen komen, voorbij den president gaan, hem de hand geven, en dan door een der uitgangen aan de achterzijde uitgaan. Zoo echt democratisch zoo'n receptie; zoo door en door republikeinsch! Daar traden de scharen gelidsgewijze den president voorbij. Hik stond een wijle sul en schudde hem de hand. Met lachend, sympathiek gelaat stond hij voor hen. Hartelijk drukte hij elks hand. De Génestet behoefde hem niet toe te roepen:

,,o Tintel uw hart in den druk van uw hand, Ik dank voor een vinger, twee drie "

Iedereen werd alzóó door hem begroet, klein en groot, man en vrouw, blank en zwart. Toen een vreemdeling voorbij ging. te bedeesd des presidents hand te vatten, riep hij dezen glimlachend toe: ,,Hold on there: give me your hand"—„Wacht even. geef mij uwe hand." McKinley wilde niemand voorbij laten gaan zonder de hand te schudden. Vooral was hij voorkomend tegenover kinderen. Hij liefkoosde hen op de wang of leide zijne hand op het hoofd en lachte hen vaderlijk toe. Herinnerden zij hem niet aan zijne eigene lievelingen, nu reeds verteerd tot stof in Canton's vredigen doodenakker?

Een dame en een klein meisje waren juist voorbijgetreden na zulk eene groetenis en zagen nog even terug naar den president, verrast door zijne vriendelijkheid. Op hen volgde een jong man. Zijn gelaat verried vreemde afkomst. Maar het zag er nog zeer jongensachtig uit. Niemand verdacht hem van snooden toeleg. Zijne rechterhand was als

Sluiten