Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op de maaier der trekboeren in Zuid-Afrika: een gioote wagen door vier span ossen getrokken. Dat was me echter een reisje, van Gentryville naar Decatur in Macon county! Het ging direct westwaarts, altijd westwaarts — maar o die wegen! Eigenlijk waren het geen wegen, meer wagensporen dan iets anders. Modderig waren ze, tot diep in den grond, zoodat de wielen tot aan de assen er in zakten en de arme ossen hadden heel wat moeite om den wagen met zijn vracht van menschen en goederen voort te trekken. Abe Lincoln was de voerman die de stomme dieren leidde met zijn luid „haw" en „gee", zooals dat de gewoonte is onder degenen in Amerika, die nog van die logge, maar sterke, trekdieren gebruik maken.

Een paar keer, bij het doorrijden van opgezwollen stroomen,, liep de geheele onderneming gevaar van mislukking. Weinig scheelde het of rijders, vracht en vee waren medegesleept door den sterken vloed der wateren. Maar de Heere, die een groot plan voor had met ten minste één van dit klompje emigranten, bewaarde hen genadiglijk totdat ze allen ten slotte, na een reis. van vijftien dagen, konden afstappen bij Thomas Hanks.

Het duurde niet lang of Thomas Lincoln had eene plaats uitgekozen aan een der takken van de Sangamon-rivier, tien mijlen west van de stad Decatur.

De zonen des huizes spanden zich er voor om ten spoedigste een blokhuis op te richten voor vader en moeder. Ook rustten ze niet met ijverigen arbeid totdat ongeveer vijftien akkers, boschgrond ontdaan waren van het houtgewas en zoodoendekonden strekken tot bouwgrond en weide. Dat was een heeletaak. De lezer kan zich dat best voorstellen, want die „Enakskinderen" van boomen, zooals de Hollandsche pelgrims in de wouden van Michigan de reuzen in het bosch noemden, lieten zich maar niet vellen met één slag en evenmin uit den weg ruimen met één schop. En nadat de boomen waren verwijderd, was er nog heel wat te doen om een aantal van de stammen te splijten tot dunne ruwe balken, die men in Amerika „rails""

Sluiten