Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trade diende, om de majesteit der wet te scheiden van het gewone volk.

Gewoonlijk, wanneer er rechtsgedingen van eenige beteekenis aan den gang waren, was Piet gerechtshof vol met eene belangstellende schare van boeren en burgers, die samendrong tot dicht in de nabijheid van den beschuldigde, diens advocaat, en de andere deelhebbers in het geding. Want zoo'n pleit bracht heel wat nieuws, en nieuws was tamelijk schaars in die dagen van traag verkeer en weinig nieuwsbladen.

De advocaten gingen te paard van de eene naar de andere plaats, den rondgaanden rechter op den voet volgend en gewoonlijk in zijn gezelschap. Elk droeg zijne noodige wetboeken in zijn zadeltasch mede. Het was op die reizen, met den omgang met allerlei slag van volk die ze medehrachten, dat Lincoln veel verzamelde van den kostelijken schat van allerlei westersche vertellingen, die hem later zoo populair en aantrekkelijk zoude maken.

Bij gelegenheid van een van die tochten bleef Lincoln een heele poos achter in een boschje van pruimenboomen. Toen hij later zijne reisgenooten weer inhaalde en men hem vroeg waarom hij zoolang was achtergebleven, deelde hij mede, dat hij gezien had dat twee jonge vogeltjes uit hun nest waren gevallen en hij zich de moeite had getroost om in den boom te klimmen en de arme verschrikte beestjes weer in hunne zachte moederwoning terug te brengen. Sommige reisgenooten dreven den spot, met wat ze noemden, zijn te groote teerhartigheid. Maar Lincoln antwoordde, en wij hebben hem er te liever om: „Ik zou niet hebben kunnen slapen van nacht, indien ik die arme hulpelooze diertjes niet had geholpen." Lincoln was een eerlijk advocaat.

Indien hij iemand verdedigde, die beschuldigd was van een ernstige misdaad en hij bemerkte dat de man inderdaad schuldig was, dan weigerde hij om iets meer met zijne zaak te doen te hebben. En zoo zijn compagnon besloot de zaak zelf en alleen

Sluiten