Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iijke Confederatie, streed Alexander H. Stephens, die vice-president zou worden van dit verbond.

Ook Andrew Johnson was in het „Huis," dezelfde die Lincolns vice-president en opvolger zou worden. Men begrijpt dat in zulk talentvol en ervaren gezelschap, de nieuwe Congresman van Illinois eerst wat op den achtergrond stond. En bescheiden als hij was van nature, hield hij zich ook uit de voorste gelederen, behalve dan, wanneer plicht en vaderlandsliefde hem naar voren drongen, gelijk in de „Spot Resoluties."

Maar een begaafd man als onze Lincoln kon moeilijk verborgen blijven. Jaren later getuigde Alexander Stephens, die als vice-president van het Zuiden, een natuurlijk tegenstander werd van onzen held:

„Lincoln trok en hield de aandacht van het „Huis", telkens wanneer hij sprak. Zijn manier van spreken, zoowel als wat hij zeide, was origineel. Hij volgde geen model. Hij was een man van sterke overtuigingen, en wat Carlyle noemt, „een ernstig man."

Doch hoewel ernstig wanneer het zaken van gewicht gold, opende Lincoln ook in het Congres zijn schat van anecdoten.

Daardoor was hij menigmalen het middelpunt van een groot aantal mede-wetgevers des lands en het eenvoudig kosthuis op Capitol Hill, waar hij vertoefde, weerklonk vaak tot midden in den nacht van het schaterlachen van Lincolns gasten en metgezellen.

Den meesten tijd van zijn verblijf, was Lincoln alleen in Washington. Vrouw en kroost waren, zuinigheidshalve, gewoonlijk in Springfield, waar het leven zooveel goedkooper was dan in de hoofdstad des lands. Slechts een paar malen bracht mevrouw Lincoln haar man een bezoek, om het een en ander in de hoofdstad des lands te bezien.

Trouwens, de thans zoo beroemde en schoone zetel van de groote Republiek der Vereenigde Staten was destijds nog lang niet zoo fraai als thans, nu breede straten en prachtige gedenkteekens en gebouwen Washington versieren.

De stad was ruim genoeg aangelegd door den ingenieur

Sluiten