Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In de noordelijke staten was er allerwege groote opgewondenheid van wege de nieuwe „Vlucliteling-slaven wetten".

Op verschillende plaatsen hield men publieke vergaderingen om openlijk zijn verontwaardiging uit te spreken, over wat men te Washington had gedaan. Monsterpetities werden aan het Congres aangeboden door duizenden uit de vrije staten, met de dringende bede om de wet te herroepen, die gekwalificeerd werd als ..afschuwwekkend voor het zedelijk gevoel." De uitvoering van zulk een wet werd gestempeld als „doodslag, en men «af de verzekering dat geen slavenhouder de vrije mannen van het Koorden zou noodzaken om den hijgenden vluchteling te achterhalen. Eerlang namen verschillende noordelijke staten wetten aan om negers te beschermen, van wie men beweerde

dat zij weggeloopen slaven waren.

Ook Lincoln was zeer ontevreden over wat de regeering te Washington had gedaan. Op zekeren dag, toen hij met zijn compagnon over deze zaken sprak, zeide hij: „Herndon. hoe zwaar, o hoe zwaar is het te moeten sterven en zijn vaderland te verlaten, zonder dat het door ons leven verrijkt en verbeterd is geworden. De wereld is doof voor het geroep dat allerwege opstijft. Wat moet er toch gedaan worden? Kan iets gedaan worden ? Wie kan iets doen ? En hoe kan het geschieden.

Ziedaar het hart van waar patriot, een oprecht vaderlander, waarde lezer. Wie onzer is zoo begaan met het lot van land en volk .

Het zou eerlang bhjken, dat wie er ook het oor sloot voor het geroep der duizenden en tienduizenden arme slaven, Lincoln

het niet zou doen.

Maar nog was de tijd niet daar om de tienduizenden te doen

ontwaken, die noodig waren om een man als Lincoln te zetten

in het gestoelte der machtigen.

Toen" het jaar 1852 wederom de groote nationale conveiuies samenbracht, om candidaten te stellen voor het presidentschap, zwegen de „platforms", beide van de Whigs en van de Democraten, over het slavenvraagstuk. Ja, de Whigs beleden te buigen

Sluiten