Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Geen wonder dat men als instincmatig uitzag naar een even scherpzinnig, maar terzelfdertijd eerlijk, redenaar, die desophismen, die men van Douglas verwachtte, kon dóórzien en aan de kaak stellen.

Op den bepaalden dag sprak Douglas met groot redenaarstalent.

Hij begreep zelf wel dat er, wat zijne politieke toekomst aanging, veel, zoo niet alles op het spel stond, of hij zich voor zijne kiezers zou kunnen verdedigen en vrijspreken, al dan niet. En alles wat hem ten dienste stond wendde hij dan ook aan om zich voor zijn volk te rechtvaardigen.

Den volgenden dag beklom Lincoln de tribune op de tentoonstellingsgronden om, als de tolk van een verontwaardigd volk, de rede van Douglas te beantwoorden.

Hij hield eene keurige redevoering, die vele hoorders nimmermeer uit het geheugen ging.

Met zijne gewone oprechtheid, begon hij te zeggen dat hij niets anders wenschtte te spreken dan de waarheid en de geheele waarheid, en indien senateur Douglas, die tegenwoordig was, hem op een onjuistheid betrapte, gaf hij hem het recht om hem in de rede te vallen.

De sluwe Douglas was dadelijk bij de hand om van deze vergunning gebruik te maken, en telkens en telkens onderbrak hij het spreken van Lincoln met allerlei tegenwerpingen. De meesten daarvan hadden zoo goed als niets te maken met het onderhavig onderwerp, tenminste niet met het hoofdgeschil, maar waren, zooals Lincoln en de hoorders begonnen te gevoelen, er op aangelegd om hem in de war te brengen en de aandacht van redenaar en toehoorders af te leiden op bijzaken.

Ten slotte verloor Lincoln dan ook zijn geduld en riep zijne hoorders toe : „Mijne heeren, ik kan niet toelaten om mijn tijd te verspillen met allerlei spitsvondigheden. Ik neem de verantwoordelijkheid op mij om zelf in te staan voor de waarheid van wat ik zeg, en onthef rechter Douglas van alle verantwoordelijkheid dienaangaande."

Sluiten