Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

president Buchanan. Wel legde hij zich op kansberekening toe!

De Republikeinen gevoelden dat hij een politicus was, wiens kracht niet licht te achten was.

Daarom zagen zij uit naar den man, den eenigen man, in heel Illinois, die het bewijs had geleverd van te zijn opgewassen tegen den kleinen „Reus van het Westen", zooals Douglas, gelijk we reeds zagen, menigmaal genoemd werd.

Lincoln nam de nominatie aan en bereidde zich met ernst voor, voor den politieken veldtocht dien hij ging ondernemen.

Dat hield in om geheel den staat af te reizen, van het een tot het andere einde. Want hoewel de senateurs, gelijk we reeds mededeelden, door de Wetgevende Vergadering van een staat worden gekozen, moesten er datzelfde najaar heel wat leden voor dat staatsbestuur worden gestemd, en het hing er dus veel van af welke afgevaardigden de kiezers deputeerden.

Al dat reizen en trekken was geen kleinigheid voor onzen man.

Daarbij kwam dat Lincoln ten volle besefte, dat hij met een niet te verachten tegenstander te doen had.

Douglas was een ervaren staatsman, die nu reeds zoo goed als twaalf jaren in den Senaat had gediend. Hoewel Douglas in het debat zich vertoonde als hoogmoedig en sluw, behandelde hij zijne vrienden op de meest innemende manier. Hij had daarenboven een imponeerend voorkomen, ten minste veel meer aantrekkelijk dan dat van Lincoln, met zijne grove handen en lange armen en zijn donker gelaat, alreeds met diepe vorens doorploegd.

Ook wist Lincoln maar al te goed, dat het volk van Illinois ternauwernood rijp was om zich ten volle te scharen aan de zijde der nieuwe partij. Velen hadden een afkeer van het woord „Abolitionist" en er waren er heel wat, vooral van zuidelijke afkomst, die meenden dat het niet zoo erg kwaad was omeene plantage te bezitten met een groot aantal negers, als zoovele werktuigen om den eigenaar rijk te maken, tegen geen hooger onkosten dan wat voedsel en kleederen.

Sluiten