Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gedeeltelijk wegens verschil van volksaard. In het Zuiden stuwde er veel heet Spaansch en Hugenootsch bloed door de aderen.

In het Noorden had het kouder, trager, karakter van noordelijk

Europa meer de overhand.

En daarbij kwam nog een andere zaak van groot gewicht: de lust van vele volksleiders in het Zuiden om staatsambten te bekleeden. Zooals Stephens het publiek verklaarde: „Sommigen onzer Zuidelijken hebben gefaald in hunne politieke aspiraties , daarin ligt de groote oorzaak van onze moeilijkheden."

Met groot applaus was deze verklaring begroet geworden. Wel een bewijs dat velen in het Zuiden er mede instemden. Ook later werd zulks wel beweerd en bewezen, o.a. door den heer Pollard.

En dan kwam daar nog de gedachte bij dat het Noorden wel in de afscheiding zou berusten. Want hadden niet de president en de pers in het Noorden zich in dien geest geuit? En — mocht het op het ergste uitloopen en het zwaard de scheidsrechter zijn — och, zoo meenden velen, het Zuiden was eigenlijk het krijgshaftige deel der natie. Het zou wel spoedig zegevieren over het Noorden, waar men zoo was opgegaan in handel en nijverheid. Wat zou een volk van kruideniers en grutters kunnen doen tegen de kinderen der Cavaliers en Grandees?

En daarom en daardoor kreeg het element in het Zuiden, dat voor de verbreking der Unie was, de overhand.

Op 20 December 1860 trok men over de Rubicon der afscheiding. Zuid Carolina verbrak officieel allen band met de regeering te Washington en van stonden aan drukten de couranten van dien staat de berichten uit het Noorden als „Buitenlandsch Nieuws.'

Twee redenen werden aangegeven door de conventie, die de secessie bewerkstelligde: dat de Yluchteling-wetten te niet waren gemaakt door de noordelijke staten, en dat eene sectie-partij een president had verkozen, van wien men wist dat hij een vijand was der slavernij, een man die verklaard had, dat de nationale

Sluiten