Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met bedoeling daarheen gezonden. Ook het leger was verstrooid en onstrijdvaardig. En de schatkist had men zoo goed als geledigd.

Senateur Wigfall van Texas, die nog altijd zijn zetel in den Senaat bezette, riep honend uit in de vergaderzaal: „Uw vlag is beleedigd", (hij bedoelde, door het beschieten van het koopvaardijschip) „en durf nu eens wraak te oefenen over dat feit!'

In Washington kwam wel een vredescongres samen, op verzoek van den staat Yirginië, die zich toen nog niet had afgescheiden, maar de staten die de Unie hadden verlaten weigerden de vergadering bij te wonen. Zij achtten het tijdverspilling om te redekavelen over bemiddeling en verzoening.

Zij wachtten slechts op een bevel van Jefferson Davis om

den strijd te beginnen.

En het Noorden? Het wachtte op den nieuwen president, op

Lincoln. . .

Hoe maakte deze het middelerwijl m zqn tehuis te bpnngheld.

In het staatskapitool had men enkele vertrekken voor hem ingeruimd, om zijn bezoekers te ontvangen en zijn voorbereidenden arbeid te doen.

Want hij had zijn ministerraad te verkiezen en een lijs: op te maken van allerlei hooge ambtenaren en gezanten om als aanhangers van de Bepublikeinsche partij de plaats in te nemen van=de Democraten, die tot dusverre al de voornaamste posten hadden bezet-

En Lincoln vond dit een verre van gemakkelijke taak.

Want hij werd als het ware bestormd door allerlei baantjesjagers. gelijk iedereen in Amerika, die eene positie bekleedt waarin hij over ambten en postjes beschikken kan, grootelijks geplaagd wordt door lieden, die uit puur patriotisme zichzelven willen opofferen voor het Gemeenebest. natuurlijk tegen vergoeding van het aan het ambt verbonden salaris!

In ons goede land, met de ontelbare talenten, die overal verscholen liggen in de harten en hoofden der vaderlandsch-lievenden, is het eene hooge uitzondering dat het ambt den ambtenaar zoekt.

Sluiten