Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden zorgen dat hij nooit levend in de hoofdstad des lands zou aankomen.

Was het wonder dat een ernstig man als Lincoln, toen hij zijne medeburgers voor het laatst toesprak, staande op het achter-balcou van den trein, zeide: „Mijne vrienden, niemand die niet in mijne positie is kan ten volle mijne smartelijke gevoelens op dit oogenblik van afscheid beseffen. Aan deze plaats en aan de goedheid van dit volk ben ik zooveel verschuldigd. Hier heb ik een kwart eeuw gewoond en hier ben ik een oud man geworden. Hier werden mijne kinderen geboren en één ligt hier begraven. Ik ga nu henen, niet wetend of en wanneer ik weder kom en met een taak vóór mij, grooter dan die welke op Washington rustte.

Zonder den bijstand van het Goddelijk Wezen, Dat hém steeds nabij was, kan ik niet slagen in mijn werk. Zonder die hulp zal ik falen.

Bouwend op Hem, Die met mij kan gaan en met u blijven, en alom ten goede zijn, laat ons vertrouwend hopen dat alles nog eenmaal wel zal zijn.

Aan Zijne zorge u aanbevelend en hopend dat gij mij in uwe gebeden aan Hem zult gedenken, roep ik u een hartelijk vaarwel toe."

"Vk as het wonder dat er tranen opwelden in het oog van velen zijner stadgenooten, toen hij alzoo sprak ? Was het wonder, dat hij werd nagestaard met door tranen befloerste oogen, toen de trein steeds sneller en sneller voortstoomde ? W as het wonder, dat telkens en telkens in de gebeden van wie God vreesden, te Springfield en allerwege in het Noorden, de naam van president Lincoln werd genoemd ?

Op zijne reize naar het Oosten werd hij telkens genoodzaakt om toespraken te houden tot de menigten, die zich aan de stations verzamelden om den aanstaanden Hoofdman des volk te zien. En vooral om hem, die bekend stond als de groote redenaar van het Westen, te hooren.

Sluiten