Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slechts enkele uren van Washington was verwijderd, was de Bondsregeering aldaar natuurlijk niet geheel en al onbekommerd, wat de veiligheid aanging.

Wat de zaak te onaangenamer en hachelijker maakte voor Lincoln, was de houding van de autoriteiten der zoogenaamde grensstaten, tusschen het Noorden en Zuiden in. In het eerst waren de goeverneurs van die staten, namelijk Delaware, Maryland, Kentueky en Missouri, verre van gunstig gestemd tegenover de proclamatie van den president der Unie.

Kentucky's regeeringshoofd durfde Lincoln te berichten dat zijn staat geen troepen wilde zenden voor „het goddelooze doel om zusterstaten tot onderwerping te brengen." En Kentueky was Lincolns eigen staat, wat geboorte aanging! De goeverneur van den staat Missouri had zelfs den treurigen moed om Lincoln te melden: „Uwe oproeping is onwettig, tegen de Constitutie, revolutionair, onmenschelijk, duivelsch."

Ja, in Baltimore, in Maryland, beschoot het grauw een Massachusetts-regiment, dat door die stad trok, om Washington te bezetten.

Op 19 April 1861 gebeurde dit gruwelstuk, dat enkelen het leven kostte.

En niet alleen dit.

In de noordelijke staten, dit wist de president maar al te goed, waren er nog tal van personen, die met het Zuiden heulden. Mochten zij zich ook tijdelijk stilhouden, bij de eerste de beste gelegenheid zouden zij zich wel weder openbaren en in het geheim de Bondsregeering tegenwerken en trachten te verlammen.

Daarenboven was de partij van hen die vrede wilden „tegen eiken prijs" een zeer talrijke en gevaarlijke, vooral in de stad New York.

Meer dan eens trachtten ze de oproersvaan op te steken, gedurende de „donkere dagen" van den oorlog.

Wel was het Noorden veel volkrijker dan het Zuiden. Van de een en dertig en een half millioen inwoners, die de Ver-

Sluiten