Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeren de kamer uit. „Ik vertrouwde mij zelf niet om hen te antwoorden, zoo boos was ik," betuigde hij later ter verklaring van zijn doen.

Ook voor den Naam des Heeren kwam hij uit.

Eenmaal ontving hij een applicant voor een ambt, een ruw menscli, die zichzelven en respect voor God en menschen zoo zeer vergat, dat hij in Lincolns tegenwoordigheid begon te vloeken.

„Excuseer mij" riep de president verontwaardigd uit, ,,ik meende dat de senateur, die u aanbeveelt, een gentleman had gestuurd, maar ik heb mij vergist. Daar is de deur. Goeden avond!"

Bekend is het bevel, dat hij op 16 November 1864 uitvaardigde, aan de hoofden van leger en vloot, om den dag des Heeren te onderhouden op gepaste wijze.

Gedurig bezocht Lincoln de Presbyterische kerk aan de New York-Avenue in Washington en tot op den dag van heden staat de ouderwetsche bank, door hem en zijn huisgezin gebruikt, ter ouder plaatse in dat historisch gebouw, en wanneer personen van naam als bezoekers den dienst bijwonen, wordt het een speciale eer geacht hen een plaats te geven in „Lincolns bank".

Dr. Gurley, de predikant dier gemeente, getuigde later van den president dat hij hem orthodox had bevonden in de leer der waarheid.

Zelfs meer dan dat. In de laatste dagen van zijn kommervol leven, na den dood van zijn Willie en na het bezoek aan het slagveld van Gettysburg, had Lincoln hem met tranen in de oogen gezegd, dat hij het vertrouwen had verloren in alles, behalve in God, dat hij geloofde dat zijn hart veranderd was en hij den Heiland beminde en het voornemen opgevat had om spoedig in het openbaar den Naam des Heeren te belijden.

Helaas, daartoe is het nooit gekomen.

Want het duurde niet lang of het veelbewogen leven kwam plotseling tot een tragisch einde.

Op Vrijdagavond 14 April zat Lincoln met zijne gade en

Sluiten