is toegevoegd aan uw favorieten.

Radio-telegrafie in de tropen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegenschakeling in haar principe reeds de kiem voor slechts gedeeltelijke verbetering.

Zooals bekend, berust deze schakeling (fig. 14), welke naar ik meen het eerst door de Marconi-Maatschappij werd gebezigd, op de differentiaal-werking van twee detectoren, waarvan de karakteristieken diermate zijn, dat de eene (D2) slechts gevoelig is voor sterke ontvang-energieën, de tweede (Di) hoofdzakelijk voor zwakke, terwijl voor sterke geluiden de gevoeligheid van beide detectoren ongeveer even groot is. Men gebruikt daartoe hetzij twee detectoren van geheel verschillende natuurlijke karakteristiek, of men maakt deze karakteristiek kunstmatig verschillend, door het gebruik van twee gelijke detectoren met verschillende hulpspanning.

Worden nu kleine categorieën ontvangen, zooals de ontvangen seinteekens en zwakke luchtelectrische storingen, dan werkt voornamelijk sleehts de eene detector (D^, zoodat deze teekens onverzwakt doorgaan. Treft een sterke energie de antenne, zooals een zware luchtstoring, dan wordt de werking der beide detectoren gelijk en tegengesteld; men hoort weinig of niets.

Het is natuurlijk zeer lastig twee, voor dit doel goed bij elkaar passende, detectoren te vinden en dan is er maar ééne speciale geluidsterkte (door de snijding der beide detector-karakteristieken gegeven), die een resulteerend geluid gelijk nul geeft. Juist van deze geluidsterkte moeten de luchtstoringen zijn, willen ze door deze schakeling onhoorbaar gemaakt worden, waarbij dan tevens het geluid van een, gelijktijdig ontvangen, daarop gesuperponeerd seinteeken wegvalt; dit laatste is een groot bezwaar dezer methode.

Sterkere of zwakkere luchtstoringen blijven dus bestaan, al worden storende geluiden, in de buurt van dit geheel gecompenseerde geluid, toch nog gedeeltelijk verzwakt.

Deze methode maakt het dus mogelijk de meest hinderlijke