is toegevoegd aan uw favorieten.

Eenige fragmenten uit toestanden in Nederland en Insulinde, beschouwd uit een christelijk economisch standpunt en voorgelegd aan het Nederlandsche volk

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overeenstemmende practische daad heeft gezien, dienen boven de gevangenissen de woorden geplaatst te worden: „Vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen !"

In de gevangenis, waar hij afgezonderd behoort te worden, passé men geen tuchtmiddelen toe, maar verbetere zijn geest. Als hij daar wordt geleerd, theoretisch, en in het geleerde liefde te zien is, als product onzer christelijke deugden, wijze men hem tevens, op eene doeltreffende wijze, welke schakel verbroken is.

Men zegge : „Gij zijt hier gebracht, omdat gij een gebod, resp. een verbod hebt overtreden ; ik weet dat gij daar u zelf mede te kort doet; ik heb niet het recht u te veroordeelen, wel den plicht u te brengen tot de godheid „Allah"; te brengen daar, waar geen onderscheid bestaat van gelaatskleur. Hoe eerder gij van uwen misstap overtuigd zijt, hoe eerder gij zult worden losgelaten."

Als de schuldige gehuwd is, zoo verzachte men het leed van vrouw en kind in de kampong, aangezien Hij rechtvaardig en toch liefdevol is, want, als de man heeft overtreden en vrouw en klTid zuchten, is men eensdeels verplicht den man tot bewustzijn te brengen, maar aan den anderen kant tevens vrouw en kinderen te steunen.

Dit zou een uitvloeisel zijn van eene werkelijk philantropische wetgeving. Deze en vooral de rechtspraak, waar de een den ander moet terugbrengen tot plicht, is een van de lastigste zaken onzer maatschappij.

Elk mensch moet zijn eigen wet hebben, zou men zoo zeggen. De gerechtelijke wetgeving is nog slecht. Zij is eigenlijk door menschenhanden nooit volledig te maken, omdat wij de menschen niet kennen. Toch kan de mensch verbeterd worden. Hoe ? Niet bij de uitvoering, maar reeds in het begin. Als we nl. de maatschappelijke toestanden zoo konden verbeteren dat geen begin tot overtreding mogelijk was, dan zouden geen strafwetten meer noodig zijn.

Thans blijft het een gehaspel met strafwetten, ze worden gewijzigd, aangevuld, vernieuwd, steeds zonder zichtbaar resultaat.

De maatschappelijke toestanden moeten zoodanig verbeterd worden dat geen kracht behoeft gegeven te worden aan de uitvoering eener strafoplegging, want daarvoor zijn er drie personen, die wij niet kennen. Vooreerst den rechter, ten tweede