is toegevoegd aan uw favorieten.

Herinneringen uit den zendingsarbeid op Halmahera

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waarom wij van Nieuw-Guinea naar Halmahera gingen.

In de laatste jaren zijn verschillende eilanden van Ned. Oost-Indië, of gedeelten daarvan, bij de zendingsvrienden meer bekend geworden.

Uit zijn vergetelheid naar voren gebracht is ook dat kleine, eigenaardig gevormde eiland, dat als een zeekwab daar ligt in het Oosten van onzen Archipel, en Halmahera heet.

Zeker men wist, dat de Utrechtsche Zendingsvereeniging behalve op Nieuw-Guinea en Boeroe, ook op Halmahera het Evangelie bracht; maar daarmede was ook haast alles gezegd.

Sedert tientallen van jaren waren daar twee zendingsposten. De namen Van Dijken en Van Baarda waren bekend, doch al was men er van verzekerd, dat deze mannen met ijver en trouw arbeidden, „de vrucht kwam traag en zorg'lijk voort". Halmahera was een onvruchtbaar arbeidsveld en verwachtingen koesterde men er niet van. Evenwel de gedachten Gods zijn geheel anders dan die der menschen.

In Zijne groote barmhartigheid heeft Hij zich over dat land ontfermd.

In de dagen dier ontferming vertoefden wij nog op NieuwGuinea. Het Bestuur der Utr. Zend. Ver. had mij opgedragen in overleg met de andere zendelingen aldaar een nieuwen post te stichten. Allerlei omstandigheden weerhielden ons om aan dat plan gevolg te kunnen geven. *)

Het was op N.-Guinea nog de zorgvolle tijd! De arbeiders waren er, maar de arbeid liet zich wachten. Daar kwam, terwijl wij op den Zendingspost Roon den arbeid van onzen kranken Broeder Brink waarnamen, de tijding, dat God op Halmahera de deuren had opengedaan.

*) Zie Lichtstralen Jaarg. 18 afl. 6.