is toegevoegd aan uw favorieten.

Hoe ik een Christen werd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verstandige mannen en vrouwen meerdere groote zalen tot stoppens toe, vullen, om te hooien, hoe men andere volken de blijde boodschap brengt, maakt een diepen indruk. Al komen ook velen om iets nieuws te zien en anderen om zich te laten zien, toch is in elk geval voor deze lieden de heidenzending een zaak van belang, die het waard is in het licht gesteld te worden. Én als onpartijdige en achtenswaardige menschendeze voorstelling bij wonen, als mannen en vrouwen die het vollen ernst is, optreden, toonen wat zij doorgestaan hebben, en van hun geestelijken strijd met Kaffers en Hottentotten vertellen, dan is het geen vertooning meer en wij worden allen met geestdrift vervuld. Ik raad ieder mijnerl niet-christelijke landslieden aan, als zij er gelegenheid toe hebben, zulk een voorstelling bij te wonen, het zal hun zeker niet spijten. Zij zullen een indruk van de grootheid der christenheid en de kleinheid van hun vaderland krijgen. Zij zullen niet meer van de ruwheid der christenen spreken. Ik zeg u, zulke voorstellingen werken bezielend.

Maar de bekeerde heidenen, die daar toevallig aanwezig zijn, zijn er slecht aan toe. Men haalt ze te voorschijn en toont ze aan het publiek, zooals men het in een circus een getemden rliinoceros doen zou. Nog kort te voren hebben zij hout en steen aangebeden en nu bidden zij den waren God aan, even als de blanken. „O, vertel ons gauw hoe gij bekeerd zijt, maar spreek niet langer dan een kwartier, want wij moeten nog vele sprekers hooren." De getemde rhinoceros is een levend voorbeeld, niet maar een, dat men op het bord teekent. Velen laten het zich welgevallen en, zoo goed als ze kunnen, treden zij op en vertellen, hoe men hen tot menschen gemaakt heeft. Er zijn echter ook christenen uit de heidenen, wien zoo iets niet bevalt. Zullen zij zich hunnen inwendigen vrede laten ontrooven door zulk een tentoonstelling voor lieden, die lang niet allen in staat zijn te begrijpen op welke wonderlijke wegen zij er toe kwamen hun rhinoceros-leven op te geven? Zij willen liever in de stilte, ver van de menigte, op Gods groene velden weiden. Zulke rhinocerossen