is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na afloop van den dans geleidde sergeant Jean zijne dame naar hare plaats terug.

De vrede was geheel en al gesloten. Zij spraken als een paar oude bekenden met elkander en gingen arm in arm als een verliefd paar. Jean stelde voor, om den vrede te bezegelen, eene verfrissching te gebruiken. „Aangenomen!" antwoordde ,Catherine. „Gij ziet er als een goede jongen uit en ik sla uw voorstel niet af, temeer, daar de fricassée iemand dorstig maakt. Laten wij gaan zitten."

Zij namen plaats aan een der tafels in de zaal. Niettegenstaande Jean verrukt scheen over den keer dien de zaak genomen had, weifelde hij toch een oogenblik, voordat hij ging zitten.

„Wat scheelt er aan?" vroeg Catherine.

„Zie je, mademoiselle," antwoordde hij min of meer bedremmeld, „bij de garde evenals bij de militie hebben wij niet de gewoonte ons af te zonderen."

„Ha, nu begrijp ik het. — Uwe kameraden? Noodig hen uit — zal ik ze roepen?"

En zonder zijn antwoord af te wachten, stond mademoiselle Upscher op, klom op de groen geschilderde bank. die zich naast de tafel bevond en riep, de handen als een spreekbuis voor den mond houdende, de drie nationale gardes toe, die van verre met spottende blikken het paar beschouwden: „Hé, jongens, komt toch hier! Men zal u niet opeten, en toezien, hoe anderen drinken, jaagt iemand de koorts op het lijf."

De drie nationale gardes lieten zich niet lang noodigen en gaven aan de invitatie gehoor.

„Komt gij niet mede, Bernadotte?" vroeg een hunner aan den sergeant, die achterbleef.

„Ik heb met dien burger te spreken," antwoordde Bernadotte, die, ijverzuchtig op elk succes van een zijner