is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De inwoners verlangen zeker het openen der poorten en willen van een beleg niets hooren."

„Is een, dit rumoer heeft eene andere beteekenis baron. Nogmaals, wilt gij uwe belofte, houden en aan ons kind, aan uwe dochter Alice, den naam, den rang en het vermogen geven, die haar toebehooren?"

„Mevrouw, ik heb u gezegd, dat ik op het oogenblik geen ander besluit wil, noch kan nemen. Laten wij wachten. Ik heb eerst veel ernstiger zaken te behandelen. Heb maar een weinig geduld. Ik zeg u toch, na den vrede, als de oproerlingen bestraft zijn en Zijne Majesteit rustig kan terugkeeren, weliswaar niet naar de Tuilerieën, daar de 1 evolutie hier te gehiakkelijk kan binnendringen, maar naar "Versailles, dan zal ik zien, zal ik een besluit nemen..."

„Bedenk, baron, dat ik eene vrouw ben, die wraak kan nemen over valsche eeden."

„Zoo, dreigementen, dat is mij liever!" riep de baron spottende. „Dat is minder gevaarlijk dan uwe tranen."

„Nogmaals neem u in acht. Gij houdt mij voor zwak en meent, dat ik geene . middelen van verdediging heb. Gij zoudt u kunnen vergissen."

„Ik herhaal u mevrouw, dat het u niet gelukken zal, mij bang te maken."

„Hoort gij dan niet dat geraas, dit rumoer? Dat zijn de naderende tamboers."

„Inderdaad, dat is zonderling. Zouden de Pruisen reeds in de stad zijn?" fluisterde de baron. En met zichtbare tevredenheid ging hij bij zichzelven voort: „Onze goede vrienden, de vijanden, komen juist te gelegener tijd om aan deze domme historie een einde te maken en mij een goed voorwendsel .te geven om mij van dit vervelende meisje te ontslaan."

„Het zijn de Pruisen niet," zeide Hermine triomfantelijk. „Het zijn de patriotten, die komen om Verdun te ontzetten."