is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenige ongerustheid te weeg. Het uitvoerend bewind voorzag in den overwinnaar van Montenotte en Lodi zijnen opvolger, ©n wilde het beschikbaar stellen der nalatenschap zoo lang mogelijk verschuiven. Tot dat einde poogde hetzelve, om aan hem, die door eene reeks onverwachte zegepralen had bewezen dat hij alleen verstond te handelen en te overwinnen, eenen medestander te geven. Bonaparte vergiste zich niet het minste in het doel waarmede men hem Kellerman ter zijde wilde stellen, en vertrouwde zijne ontevredenheid daarover en een schrijven aan dat lid van het uitvoerend, bewind, wiens karakter, dienstbewijzen, en kundigheden hem de meeste achting inboezemden. „Ik geloof," schreef hij- aan Carnot, „dat men, met mij Keilerman in Italië toe te voegen, alles schijnt te willen bederven. Ik kan niet wel met een man dienen, welken ik voor den eersten generaal van Europa houd; overigens vermeen ik dat een middelmatig veldheer beter is dan twee goede. De oorlog is, evenals de regeering, eene zaak van eigenaardige geschiktheid."

Napoleon was, na de verzending van dit schrijven, voortgegaan volgens zijne eigene inzichten te handelen, en zijn plan uit te voeren. Hij had den 15den Mei zijnen zegepralenden intocht binnen Milaan gehouden, op denzelfden dag toen te Parijs de vrede onderteekend werd, waartoe hij zelf, door de overwinningen van Montenotte, Dego en Mondovi, Sardinië, genoodzaakt had.

Het uitvoerend bewind waagde het niet zijne voorgenomene toevoeging van hulp ten uitvoer te leggen. Keilerman werd tot gouverneur-generaal benoemd van de gewesten, welke, ten gevolge van het vredesverdrag met Sardinië, aan Frankrijk waren afgestaan, en Bonaparte behield het onverdeelde opperbevel over het leger van Italië.

Zijne eerste zorg was om het centrum der operatiën