is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Als gij dat weet, vergeet het dan niet meer," antwoordde de baron op minder strengen ^toon. „Léonard, het is onaangenaam voor mij zulk een getrouwen dienaar als gij zijt er aan te moeten herinneren, dat ik hem van de galeien gered heb."

„En dat u hem weder daarheen kunt zenden, o, baron, dat zal ik niet vergeten."

„Gij gehoorzaamt dus?"

„Ja, baron, maar bedenk, hoe ernstig, hoe verschrikkelijk datgene is, wat u van mij verlangt."

„Gij overschat het gewicht van deze opdracht. Léonard, gij hebt mij aan meer gedweeheid, aan meer trouw gewend. Gij wordt ondankbaar. Het is een groote fout, als men weldaden vergeet."

„Baron, ik zal eeuwig dankbaar zijn!" jammerde de ellendeling, dien de Lowendaal had betrapt, toen hij met de beambten van de verpachtingen door middel van valsche zegels gestolen had. „Ik ben bereid u te gehoorzamen en overal te volgen, waarheen u mij brengen wilt. Maar wat u mij nu beveelt, is..."

„Afschuwelijk. Gij hebt nu bezwaren?" vroeg de baron weder op meer dreigenden toon.

„Ik zou mij niet veroorloven iets, wat de baron mij beveelt, afschuwelijk te vinden. Ik wilde .iets anders zeggen."

„En wat wilt gij zeggen? Ik ben nieuwsgierig uwe grieven te hooren."

„Baron, de zaak is gevaarlijk, o voor mij alleen," haastte hij zich erbij te voegen. „Want als ik gevangen werd genomen, dan laat ik mij liever op een kolenvuur roosteren dan te zeggen wat de baron mij bevolen heeft."

„Vooreerst zal men u niet gelooven, ten tweede zou er geen bewijs van zulk een bevel gevonden worden, en ten derde, dat zeg ik tot uwe geruststelling, heb ik maatregelen