is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van tijd tot tijd hield Catherine op met schenken of snijden der worst, om een blik in den wagen te werpen. Daar sliep in den onverstoorbaren slaap van den kinderlijken leeftijd de kleine Henriot.

„De kanonnen wiegen hem in slaap," zeide Catherine, terwijl zij zich weder aan den arbeid begaf, niet zonder eenige verwenschingen aan het adres der Pruisen te richten.

Vanaf het begin van den slag, toen de vijanden reeds de poorten der stad naderden en Beaurepaire plotseling voor den dag kwam, zich scheen te verdubbelen, naar de batterijen liep, zijne tirailleurs opstelde, de wallen van de Fransche poort van allerlei verdedigingswerken liet voorzien, was Catherine, haar cantine verlatende, op de wallen geklauterd, en, als eene furie van den oorlog, de talmenden aansporende, de dapperen aanmoedigende, de eerste gewonden helpende vervoeren en soms zelf een geweer grijpende om te vuren op de Oostenrijksche ruiters, die zich tot aan de borstwering waagden, had zij er veel toe bijgedragen den vijand, die door deze ontvangst verrast was, tegen te houden.

Beaurepaire had haar opgemerkt en geluk gewenscht; nadat de vijand zich teruggetrokken had, was Catherine naar haar cantine teruggekeerd, die reeds door de soldaten als het ware belegerd werd.

Terwijl dj juist twee artilleristen brandewijn inschonk, zag zij op eenigen afstand een burger, die naar die groep stond te kijken.

„Hé, vriend!" riep zij hem toe, „wilt ge ook geen droppel nemen, zooals zij bij ons zeggen? Gij zijt een burger, maar dat doet er niet toe, morgen zult gij evenals de anderen onder de wapenen staan. Kom hier, gij kunt met de verdedigers der stad klinken."

Daar de man op deze uitnoodiging geen antwoord gaf en zich wilde verwijderen, riep zij hem na.

„Hé, vriend! Zoo gaat men niet heen. Kom eens hier.