is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan boord te nemen. Hij wachtte nu hier op de boot.

„Maar wat doet gij in deze eenzame streek?" vroeg hij belangstellend.

Bonaparte stamelde eenige woorden. Toen hield hij eensklaps op en begon, in diep gepeins verzonken, opnieuw op het groene water te staren, dat de zwarte spits van de rots omspoelde.

,,.Ja, wat scheelt eraan?" vroeg de goede Desmazis. „Gij luistert niet naar mij, het verheugt u dan niet, dat gij mij terugziet. Wat voor verdriet hebt gij? Dreigt u een ongeluk? Geef toch antwoord! Werkelijk, gij ziet er uit als een gek, die zich van het leven wil berooven."

Bonaparte, getroffen door de belangstelling van den kameraad, deelde hem zijn toestand mede en zeide aan z;ijn leven een einde te willen maken.

„Is het dat alleen?" vroeg Desmazis. „Nu, dan kom ik nog bijtijds. Daar," ging hij voort, terwijl hij zijn gordel losmaakte, „daar zijn tienduizend francs in goud. Ik heb ze op het oogenblik niet noodig. Gij zult ze mij teruggeven als gij kunt. Neem ze dus aan en red de uwen."

En hij reikte den geheel ontstelden Bonaparte de tienduizend francs over, voor den armen officier zonder gage een werkelijk vermogen.

Toen, om zich aan de dankbetuigingen te onttrekken en ook om eene eventueele weigering te voorkomen, ging Desmazis spoedig heen en zeide: „Tot wederziens! Mijn boot legt aan, de matrozen wachten mij! Veel geluk, Napoleon !"

En snel den weg afloopende, dien hij gekomen was, om den wanhopenden kameraad zoo bijtijds te verrassen, ging de edelmoedige Desmazis naar zijn boot, waarmede hij weldra uit het gezicht verdween.

Intusschen had Bonaparte, geheel ontsteld, zijn redder zonder een woord van dank iaten vertrekken; als het ware