is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en aan het bloedbad ontkomen waren door eene schuilplaats in groote karavanserijen te zoeken. Toen de opperbevelhebber deze menigte gevangenen ontwaarde, welke men tot hem bracht, riep hij op eenen doordringenden toon uit: „Wat wil ,men dat ik met hen aanvange? Heb ik levensmiddelen om hen te voeden; vaartuigen, om hen naar Egypte of Frankrijk te vervoeren? Wat heeft men mij daar berokkend? De adjudanten verontschuldigden zich met het gevaar, hetwelk zij geloopen zouden hebben, wanneer zij de kapitulatie geweigerd hadden, en herinnerden aan Bonaparte tevens de menschlievende zending, welke hij hun opgedragen had. „Ja zeker," antwoordde hij dadelijk, „voor de vrouwen, kinderen en grijsaards, maar niet voor gewapende krijgslieden. Men moest liever sterven en mij geenszins deze ongelukkigen brengen. Wat zal ik thans met hen doen?" Hij beraadslaagde drie dagen lang over het lot van die ongelukkigen, in de hoop dat hem de zee en gunstige winden vaartuigen zouden aanbrengen, om hem van zijne gevangenen te verlossen, zonder andermaal stroomen bloeds te moeten vergieten. Het gemor in het leger veroorloofde hem echter met langer eenen maatregel uit te stellen, waarvan hij den grootsten afkeer had. Het bevel om de Arnauten en Albanezers neder te schieten, werd diensvolgens, den lOn Maart gegeven...

Het doodschieten van weerlooze gevangenen moet ongetwijfeld bij elk redelijk wezen eene huivering verwekken. Napoleon verdedigde niettemin op St. Helena deze handelwijze als geheel overeenkomstig met de krijgswetten: want de bedoelde Arnauten, tot de bezetting van El-Arisch behoord hebbende, gaven hun woord gedurende dezen veldtocht niet verder te dienen, en waren zoodoende vrijgelaten, doch onmiddellijk daarop hadden zij zich wederom met de Turken vereenigd, de bezetting van Jaffa versterkt en eenen hardnekkigen tegenstand geboden, welke aan een groot aan-