is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den oorlog in het hart van Syrië gevoerd, veertig stukken veldgeschut, vijftig vaandels veroverd, zes duizend gevangenen gemaakt, en de vestingwerken van Gaza, Jaffa, Caiffa en Acre geslecht hebben, keeren wij eindelijk naar Egypte terug. Het jaargetij der landingen roept mij derwaarts."

„Nog weinige dagen slechts en gij hadt de hoop kunnen voeden om den Pachain zijn eigen paleis gevangen te nemen; maar in dit jaargetijde is de inneming van het kasteel van Acre het verlies van 'eenige dagen niet waard. De. dapperen, die ik er verloren zou hebben, zijn thans tot meer belangrijke krijgsoperatiën noodig."

Het teeken tot den terugtocht werd den 20n Mei gegeven. Bonaparte gelastte dat alles te voet zou gaan, om de paarden voor de gekwetsten en pestzieken te sparen. Toen zijn stalmeester vroeg, welk paard hij voor zich wilde behouden, zond hij hem gramstorig weg met de woorden: „Alle menschen zullen te voet gaan; ik het eerst! Hebt gij het bevel niet vernomen? 'Ga heen!"

Den 24n kwam men 'te Jaffa aan. De hospitalen waren met zieken opgevuld en de koorts woedde er met de grootste hevigheid.

De opperbevelhebber bezocht die ongelukkigen; gevoelde diep medelijden met hunne smarten en werd bij dit droevig schouwspel pijnlijk aangedaan. Het bevel tot ontruiming der hospitalen werd gegeven, doch er bevonden zich daarin pestzieken, wier aantal volgens Bourienne zestig beliep, en daaronder waren, zooals het Memoriaal van bt. Helena luidt, zeven of acht in dusdanigen bed enkelijken toestand, dat zij hoogstens nog vier en twintig uren konden leven. Wat moest men nu met deze zieltogenden doen? Bonaparte vroeg om raad en bekwam tot antwoord, dat onderscheidenen naar eenen spoedigen dood verlangden; dat hunne aanraking de verderfelijkste gevolgen voor het leger kon hebben, en dat het te gelijk eene daad van voorzichtigheid