is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toon, „hoe gaat het. En hoe maakt het uwe vrouw de goede Catherine? Altijd nog het hart in den mond en slagvaardig om te antwoorden. Madame Bonaparte beklaagt er zich over haar zoo weinig te zien."

„Mijne vrouw maakt het zeer goed, dank u, generaal," zeide Lefebvre koel, „maar op het oogenblik is er geen sprake van haar."

■ Bonaparte viel hem in de rede. „Wel, Lefebvre, mijn waarde kameraad, zoudt gij een der steunpilaren van de Republiek, haar willen laten omkomen onder de handen van deze advocaten? Hier is de sabel, die ik droeg bij de Pyramiden, ik geef haar u als een bewijs van mijn achting en mijn vertrouwen." En hij reikte Lefebvre een prachtige sabel, met een gevest versierd met edelgesteenten, het zwaard van Murad Bey.

„Gij hebt gelijk," zeide Lefebvre, die eensklaps gekalmeerd was. „laten wij de advocaten in het water werpen.

En hij gordde de sabel der Pyramiden aan.

Het gelukken van den 18en Brumaire, den staatsgreep naar het consulaat van Bonaparte, was dus ook voor een niet gering aandeel te danken aan de onverschrokkenheid en het veldheerstalent van den man van Madame Sans-Gêne, de beminnelijke en moedige marketentster van het 13de regiment.

Op den avond van dien beslissenden dag, die nog eens eene verandering bracht in Frankrijks lot, zeide Lefebvre, Catherine omhelzende en haar het geschenk van Bonaparte toonende: „Kijk eens, vrouw, dat is een Turksche sabel, die deugt slechts voor de parade of om de advocaten ermede op den rug te kloppen. Wij zullen haar in de scheede laten, zij zal ons alleen de vriendschap van generaal Bonaparte herinneren, een parvenu, zooals wij, Catherine."

„Zult gq u niet van die mooie sabel bedienen?' vroeg Sans-Gêne.