is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogelijke middelen trachten de blikken op zich te vestigen."

Juist te een ure verliet Bonaparte het paleis van Luxemburg, met een meer indrukwekkenden dan luisterrijken stoet, waarvan de schoone houding der troepen de voornaamste pracht uitmaakte. Elk korps was met zijn muziek aan het hoofd; de generaals en hunne staven waren te paard, en het volk drong zich in menigte op hun weg, om de helden van zoovele veldslagen, de bloem der krijgslieden, wier namen door hun onsterfelijke veldtochten der omwenteling aan een ieder zoo gemeenzaam geworden waren, te zien en te bewonderen. Onder allen zocht het echter bijzonder hem, die op dien dag zich enkel door zijn gezag boven allen vei hief, omdat hij hen steeds door zijn genie en zijne dienst^Tovertroffen had: den man, die den geheelen krijgsroem van dien tijd in zich vereenigde en aan wiens geluk Frankrijk met fierheid zijn eigen lot verbond.

Alle blikken waren op den eersten Consul gevestigd, wiens rijtuig met zes witte paarden bespannen was, door de Duitsche keizer na het verdrag van Campo Formio ten geschenke gegeven. Cambacères en Lebrun, die in het voorste gedeelte van het rijtuig zaten, schenen niet anders dan de kamerheeren van hun ambtgenoot. De stoet ging door een groot gedeelte van Parijs, terwijl de tegenwoordigheid van Bonaparte overal de levendigste geestdrift verwekte, ,,welke destijds," zooals Bourienne zegt, „niet door de politie behoefde gelast te worden." Nadat de eerste Consul op de binnenplaats van het kasteel was aangekomen, hield hij, lijdende tusschen Murat en Lannes, eene wapenschouwing. Toen de 96e, de 43e en 30e halve brigades voorbij hem defileerden, nam hij den hoed af en boog zich uit achting voor hun door vijandelijke kogels verscheurde en door kruitdamp zwart gewordene vaandels. Na den afloop der wapenschouwing nam hij zonder eenige praal bezit van het oude koninklijke verblijf.