is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Om echter de verdenking eener al te spoedige herstelling van het Koningschap voor te komen, verlangde hij dat de koninklijke zetel alleen onder den naam van Gouvernements paleis de zijne zou worden, en ten einde het gevoelen der Republikeinen zoo veel doenlijk te sparen, nam hij in zijne nieuwe verblijfplaats een aantal afbeeldingen en standbeelden mede van de groote mannen der oudheid, wier aandeelen den vrienden der vrijheid dierbaar bleef. David werd onder anderen belast om zijn Junius Brutus in eene der galerijen van de nieuwe woning der Consuls te plaatsen. Men zette er tegelijkertijd een fraai borstbeeld van den jongen Brutus, hetwelk uit Italië overgebracht was.

Alle deze voorzorgen toonden aan dat de eerste Consul, ondanks zijne onmiskenbare overhelling tot de Monarchie, een diep gevoel had van zijne revolutionaire afkomst en standpunt. Dit gevoel beheerschte hem nog voortdurend, en toen hij zich later er aan scheen te onttrekken, bewaarde het volk het in zijn plaats; want, even als Napoleons moeder zich, door de ruwe en strenge vormen van haar zoon, niet misleiden liet omtrent zijn natuurlijke goedhartigheid, en altijd bleef zeggen: „De keizer heeft gemakkelijk doen, hij is goed;" zoo zeide ook het volk in Frankrijk met halsstarrigheid en ingeschapen gevoel, zelfs op het tijdstip toen de Consul en Keizer, de wapenschilden en den troon wederom trachtte te herstellen: „Bonaparte heeft goed spreken; hij

is democraat."

Eene gebeurtenis, welke de republikeinen van Amerika in rouw dompelde, verschafte den eersten Consul weldra eene nieuwe gelegenheid om openbaar te doen blijken dat hij zich, in spijt van zijne snelle komst tot het hoogste gezag, voortdurend als het opperhoofd eener republiek en als zoodanig door eene onveranderlijke gehechtheid aan het lot van alle vrije volken verbonclen beschouwde.

„Washington is niet meer!" luidde eene dagorder aan