is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De keizer wierp hem een vreeselijken blik toe.

„Zoo! bulderde hij, — hebt gij dat gelooid? Durfdet gij anders gelooven dan wij u bevolen hebben? Moet de keizei eener groote natie zich niet met een talrijker gevolg en grooteren glans vertoonen, dan een opperconsul? Ziet gij dan niet het onmetelijk onderscheid tusschen een onbeperkt monarch, en de eerste burgerlijke magistraatspersoon eener Republiek?

„Jawel sire, maar" — stotterde de graaf nederig.

„Zijn er in mijn rijk niet nog genoeg adellijke hongerlijders, om alle hoven van Europa van lakeien te voorzien?" ging Napoleon spotlachend voort. Gelooft gij niet graaf, dat een wenk van uw hand voldoende is,v om hen allen voor mijn troon te zien neerknielen? Verklaar mij onmiddellijk vanwaar die ontijdige en onwillige aarzeling in het uitvoeren mijner uitdrukkelijke bevelen "

De graaf wrong zich in allerlei bochten.

„Sire, antwoordde hij met zwakke stem, „de reden van mijn aai zelen spruit niet voort uit de geringe talrijkheid van de geschikte personen, maar uit de moeilijkheid der juiste keuze. Ik houd er niet van iemand aan te bevelen, dien ik niet onbepaald vertrouwen kan, zoodat ik vroeger of later gevaar zou loopen, bij mijn keizerlijken meester in ongenade te vallen."

„Goed, goed; zeg mij dan nu maar graaf, wat er gedaan moet worden, om mijn hofhouding in den kortst mogelijken tijd de noodige uitbreiding te geven, om de deputatien, die mij hun opwachting komen maken, eerbied af te dwingen.

Ségur vond in zijn angst een uitvlucht, die zoo voortreffelijk was, dat Napoleons toorn geheel bedaarde.

„Sire, sprak hij, geef slechts bevel dat alle officieren van uw staf en die van den staf van generaal Murat, den gouverneur van Parijs, de geheiligde persoon uwer majesteit omringen. Laat verder die officieren te kennen geven, dat