is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

digde, om Frankrijks nijverheid hiermede te dienen, en de fabrikanten van zijden en andere kostbare stoffen werk te verschaffen, vergat Bonaparte Malmaison niet. Nog bewoog hij zich daar vaak in de mooie, stille lanen; het schiei burgerlijk huiselijke leven van voorheen trok hem nog aan. De Zondag vond hem daar bijna altoos. Ook nu nog zag hij daar gaarne door zijn naaste omgeving comediespelen, als 1'Avare en Les Plaideurs opvoeren, maar ook Crispin Rival, al hield hij persoonlijk meer van tragische, statige rollen, omdat die beter pasten bij zijn diep stemgeluid en magere gestalte.

Nog kon men hem daar zien zoo vroolijk als een schooljongen, deelnemend aan eèn stoeiend stuivertje-wisseien, een vroolijk blindenmannetje of een lustig haasje-over in het lommerrijke park. Toch wilde hij ook daar dooi zijne omgeving worden ontzien. Welk een benepen gezicht zette de jeugdige portretschilder Isabey, toen deze dit op zekeren dag vóór tafel bij laatstgenoemd spelletje vergat, niet het voorbeeld der andere gasten volgde, en vlug achter om hem heen liep, doch in jeugdigen overmoed over hem heen sprong en toen tot straf voor dit gebrek aan goede vormen een donkeren blik van hem ontving. — Nog altoos waren er op Malmaison van die schemeravondjes, waarin hij zijn omgeving spookhistories en dergelijke griezeligheden vertelde, tot Josephine het bijna op de zenuwen kreeg van benauwdheid, en ijlings riep om licht.

Daar in dien kleinen kring gaf hij zich geheel zooals hij was, voor zoover deze uitdrukking toepasselijk kan wezen op een man, zoo grillig en raadselachtig van humeur, zoo ondoorgrondelijk van karakter als hij. Bonaparte te Malmaison, en Bonaparte op de Tuileriën, of te Saint bloud, waren twee geheel van elkander verschillende personen, die alleen overeenstemden in hun nooit te lesschen brandenden doist naai' grootheid en roem.