is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Fransche grenadiers storm en vonden de stad ontruimd. De vijand had te midden der vlammen enkel lijken en stervenden achtergelaten. De Keizer gelastte onverwijld het vuur te stuiten en den gekwetsten hulp te verleenen.

Nadat Napoleon de ringmuren der stad en de versterkte punten bezichtigd had, wilde hij zelf de nieuwe stelling der Russen aan gene zijde van den Dnieper verkennen. Hij beklom de schietgaten van een ouden toren, en zocht op de hoogten welke Smolensk bestrijken, het legerkamp van Barclay en Bagration, doch deze hadden hun volledigen terugtocht begonnen; de eerste op den weg naar Petersburg, de tweede op den weg naar Moskou. Napoleon hield deze vrijwillige scheiding der beide legers, die zoo vele moeite hadden gehad om hun vereeniging te bewerkstelligen, voor eene list. Hij vernam weldra, dat hij zich niet vergist had, en dat Barclay niet langer noordwaarts marcheerde, maar in de richting van Moscou, weder Bagration naderde. Dadelijk gelastte hij den vijand na te zetten om hem in te halen en te verpletteren, alvorens hij zijn oude hoofdstad kon bereiken. De eer van den vijand de eerste slagen toe te brengen, viel aan Ney te beurt, die het vertrouwen van Napoleon schitterend rechtvaardigde, door het inzicht en den moed, welke hij in den slag van Valentia aan den dag legde.

Deze strijd was zeer bloedig. De Russen, viermaal uit hun stellingen verdreven, hernamen deze even vele keeren; maar ten laatste werden zij door Gudin overhoop geworpen, die hen zoo krachtig aanviel, dat de vijand geloofde den schok van de keizerlijke garde te ondervinden. Een smartelijk verlies voor Napoleon stoorde nochtans de vreugde over den afloop van dezen dag. Gudin, die een zoo groot aandeel aan de overwinning had gehad, werd gewond naar Smolensk gebracht, en overleed kort daarop. Hij werd in de citadel begraven.