is toegevoegd aan uw favorieten.

Napoleon

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om zijn soldaten, vol vertrouwen, te doen zeggen: „Hij zal ons ook daaruit redden".

Napoleon ontsnapte aan de bewegingen der Russen, enkel om zijn leger onder de kou te zien bezwijken. De hand bevriest aan het ijzer, de tranen aan de wangen," zegt een ooggetuige. „Wij bevonden ons," verhaalt doctor Larrey, „in zulk een afmatting en verstijving, dat wij moeite hadden elkander te herkennen;-men marcheerde in een mijmerend stilzwijgen. Het gezicht en de spierkracht waren zoo verzwakt, dat het moeilijk viel het evenwicht te behouden... De dood werd voorafgegaan door bleekheid van gezicht, gevoelloosheid, moeilijke spraak en zwakheid van gezicht.

Zou Napoleon nu bij deze schrikbarende overblijfselen van zijn leger langer verwijlen, en hoofd en arm, die nog steeds de hoop van Frankrijk uitmaakten, aan gelijksoortige slagen blootstellen? Niemand zou dit zelfs hebben durven denken. Twee dagen na de afzending van het treurige bulletin, vereenigde hij zijn onderbevelhebbers, om hun aan te kondigen dat hij zoo spoedig mogelijk naar Parijs zou terugkeeren, waar de gebeurtenissen zijne tegenwoordigheid noodzakelijk maakten. „Ik verlaat u," zeide hij tot hen, „maar het is om 300.000 soldaten te halen. Men moet zich in staat stellen een tweeden veldtocht uit te voeren, daai, voor. de eerste maal, een enkele den oorlog niet geëindigd heeft."

3 December sloeg de Keizer den weg naar Parijs in, na het opperbevel aan Murat te hebben gelaten. Hij reisde in een slede, onder den naam van den Hertog van Vicenza, die hem begeleidde. Den 14den kwam hij 's nachts te Dresden aan en kwam, na een onderhoud met zijn getrouwen bondgenoot, den Koning van Saksen, den 18den te Parijs terug.