is toegevoegd aan uw favorieten.

Algemeene geschiedenis in beknopten vorm

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 58. RUSLAND EN TURKIJE VAN 1789 TOT HEDEN.

Tijdens Napoleon I regeerde in Rusland keizer Alexander I, een tijd lang de vriend, later de vijand van Napoleon. Hij werd in 1825 opgevolgd door zijn broeder Nicolaas, die de Russen met harde hand bestuurde. In tegenstelling met Peter den Groote en Catharina II ging hij den invloed van het Westen in zijn land tegen. Wel volgde hij hun voorbeeld, door te trachten Rusland uit te breiden en daartoe sloeg hij het oog op Turkije. Dit land was in den loop der tijden al zwakker en zwakker geworden. In 1829 had Griekenland zich aan het Turksche juk ontworsteld, en Nicolaas stelde nu aan Engeland voor, samen den sultan den genadestoot te geven. Toen Engeland weigerde, ging Nicolaas alleen zijn weg. Hij eischte van den sultan, hem als beschermer over alle Qrieksche Christenen in diens rijk te erkennen. Deze eisch werd afgeslagen, en de Kr'un-Oorlog begon (1853- 1856). De sultan kreeg krachtigen bijstand van Engeland en Frankrijk. De krijg werd in hoofdzaak in de Krim gevoerd, waar de bondgenooten de sterke stad Sebastopol belegerden en innamen. Tijdens het beleg stierf Nicolaas, en zijn zoon Alexander II sloot nu vrede. Eene der vredesbepalingen hield in, dat Rusland geen oorlogsschepen in de Zwarte Zee mocht hebben. In 1871 heeft het zich van deze beperking weten te ontslaan.

In 1877 kwam Rusland opnieuw met Turkije in oorlog. De Christenen werden door de Turken voortdurend slecht behandeld, hetgeen in 1875 een opstand in Herzegówina en Bosnië ten gevolge had. Servië en Montenegro kozen partij tegen de Turken, maar leden de nederlaag. De onmenschelijke handelingen, waaraan de overwinnaars zich nu vooral in Boelgarije schuldig maakten, verwekten bij de Russen, die evenals de meeste Christenen van het Balkan-schiereiland tot den GriekschKatholieken godsdienst behooren, eene groote opgewondenheid, waardoor czaar Alexander genoodzaakt werd, Turkije den oorlog